Prima Materia

Ήθελα να ‘λεγες,
χωρίς το κόκκινο κεφάλι της
εγώ δε ζω.

Ήθελα να ‘λεγες,
θα δούμε, ίσως.

Ήθελα να ‘λεγες,
δεν το μπορώ.

Δεν είμαι αυτός.
Αρνιέμαι.

Μα, μ’ όλα ετούτα

Πώς θε να γύρναγε
η καρδιά
βαθιά να μπει
στον εαυτό της.

Πώς θα ‘βλεπε
ξανά το κύτταρο
μέσα απ’ το μιτοχόνδριό του.

Πώς θα συσσωματώνονταν
δυο σκόνες άσχετες
κι ηλεκτρικά θα χόρευαν
στο φως της λάμπας;

Ήθελα, ήθελα, τόσα ήθελα.

Την prima materia.
Το Χριστό.
Κι εσένα.

Tags: