Μη φοβού

Μη φοβού,
και το κακό τελειώνει.

Μη φοβού,
κι άπλωσα την αγάπη μου
παντού σεντόνι σου.

Φύτεψα τη μυγδαλιά
λευκή στη γλάστρα μου
και κόκκινο το γαρύφαλλο
της αποκρίθηκε.

Μη φοβού.
Κι όποια πέτρα σηκώσεις
βρίσκομαι από κάτω.

Έτσι ήθελα πάντα.

Ελεύθερος να γυροφέρνεις
σ’ όλους τους δρόμους
και σοκάκι κανένα
να μη σου ‘ναι ξένο.

Ν’ αφήνεις τη βροχή
να σου μουσκεύει το σβέρκο
και να γελάς
που είμαι εγώ.

Κι όπου τη νύχτα περπατάς,
μέσα απ ’τα σύννεφα
βγαίνει φεγγάρι.

Κι όπου τη μέρα ιδρώνεις,
ήλιος υψώνεται
πάνω απ’ τις σκόνες
των έργων σου.

Μη φοβού.
Κι άνοιξα δρόμο ουράνιο,
έτσι που κάθε προσευχή σου
ν’ ακούγεται.

Μη φοβού.
Τόσο που αγαπάς,
και τόσο που αγαπιέσαι.

Σε κάθε δέντρο
ακούμπησα την έγνοια μου,
κι όλα μαζί
μου γνέψανε «εντάξει.»

Εγώ κι εσύ,
βρίσκουμε δρόμο στην αγάπη
εκεί που γέρνει
του ανθρώπου το κουράγιο.

Μη φοβού,
έτσι ήθελα πάντα.

Την πιο δύσκολη ώρα,
να κοιτάξεις γύρω
και να πεις

«Τίποτα δε λείπει,
έγινε η αγαπημένη
χώμα να το πατώ,
οξυγόνο ν’ ανασαίνω,
φωτιά να ζεσταθώ,
νερό να ξεδιψάω,
πεταλούδα
που παιζογελά μαζί μου
στο δρόμο.

»Κι είμαι άνθρωπος
ολόκληρος,
μηδέ τεμάχιο,
να μου κλέβουν την ψυχή
στο ζύγι.»

Γι’ αυτό σου λέω,
μη φοβού,
τόσο ολόκληρος
και τόσο αγαπημένος
που είσαι πάντα.

Το κακό τελειώνει.

 

Copyright © 2021. Αθηνά Ζωγραφάκη. “All rights reserved”.