δέντρο στέκεται μέσα στη φύση καταρράκτης νερά βουνά πίνακας ακουαρέλας

Ένα δέντρο στον υπόνομο (5) : Η κουκκίδα

«Εγωπάθεια. Τι λέξη και τούτη. Ο εγωπαθής μιλά, μα δεν προκύπτει τίποτα νέο απ’ τις κινήσεις του. Δε συναντιέται αληθινά. Εκεί θέλω να εστιάσω εγώ. Στη συνάντηση. Δύο ή και περισσότερες κουκκίδες, με διαφορετική φορά και κατεύθυνση, με άλλο όνομα η καθεμιά τους – είτε το γνωρίζει, είτε όχι – στέκονται η μια απέναντι στην άλλη. Μια ανεπαίσθητη στιγμή στο χρόνο βρίσκονται και λένε εξεταστικά: Γεια σου. Κι εσύ εδώ; Δίνουν τα χέρια και κλειδώνουν μεταξύ τους.»

«Ναι, αλλά πώς κινείστε όλη την ώρα, αφού κλειδώνεστε μεταξύ σας;»

«Κλειδώνουμε μεταξύ μας. Δεν κλειδωνόμαστε, όμως. Δεν είμαστε καθόλου στατικές. Στο σημείο που συναντιέμαι είμαι κινούμενη, γιατί καμία συνάντηση δεν είναι απλή. Ενώ μπορεί τη μια στιγμή να δώσω τα χέρια, την άλλη μπορεί να αποφασίσω πως δεν αντέχω άλλο. Τότε αρχίζουν οι διαπραγματεύσεις. Μπορεί ο κόμβος να επιβιώσει, μπορεί και να λυθεί. Οριστικά; Ίσως. Πάντως, θα μείνει ένα ίχνος του. Αλλά αυτό δεν ανήκει στη δική μου αρμοδιότητα.»

«Συγνώμη; Αρμοδιότητα;»

«Ναι. Ο καθένας μας εδώ έχει τη δική του αρμοδιότητα.»

Την άκουσε σκεφτικός. Πόσοι ακόμα βρίσκονταν εκεί; Και γιατί αυτός δεν έβλεπε ακόμα κανένα;

«Αρμοδιότητα; Σε σχέση με τι;»

«Σε σχέση με σένα, φυσικά.»

«Μα, εγώ..»

«Εσύ, εσύ, εσύ… Από την εμπειρία μου ως κουκκίδα, γνωρίζω πως ακίνητος δεν είναι ούτε ο ήρεμος, ούτε ο επικεντρωμένος, ούτε αυτός που ξεκουράζεται. Ούτε καν αυτός που δεν ξέρει πού να πάει κι έχει σταθεί. Είναι αυτός που κινείται εγώ – απαθώς.»

«Εγώ – τι;»

«Εγω – απαθώς. Κινείται γύρω – γύρω και νομίζει πως κάτι κάνει. Δεν καταλαβαίνει την ύπαρξή του που του γνέφει. Κινείται, αλλά όχι. Είναι σταματημένος.»

«Πώς τα έμαθες όλα αυτά; Πώς έφτασες μέχρι εδώ, μαζί μου;»

«Ξεκίνησα πολύ μικρή και περιορισμένη σε έκταση. Γύρω μου παντού ένα σκοτάδι που ξαφνικά, έγινε μισοσκόταδο. Περιπλανήθηκα πολύ, συνάντησα πολλές κουκίδες. Με κάποιες τα πήγα καλά, με κάποιες όχι. Φτιάξαμε μαζί πολλές γραμμές, με νόημα και χωρίς, ολοκληρώσαμε πολλές διαδικασίες, δώσαμε αρκετές χρειαζούμενες ανάσες. Αρχίσαμε κάτι καινούριο, τελειώσαμε κάτι παλιό. Ταξιδέψαμε σε πολλές συχνότητες.

»Έτσι, άρχισα σιγά – σιγά να απλώνω και να εκτείνομαι για να συμπεριλάβω όλο και περισσότερη κίνηση στην ύπαρξή μου. Θα μπορούσες ίσως να πεις ότι είμαι ένας κύκλος που μου έχουν μουτζουρώσει το εσωτερικό. Ανάλογα με τις συμπαντικές μου συμβολές στα γεγονότα. Μπορεί όμως να είμαι και μηδενικό! Με το εσωτερικό του τόσο λευκό, που εσύ να νομίσεις πως είμαι τίποτα.

«Και τελικά, τι είσαι από τα δύο;»

«Δε δέχομαι ερωτήσεις παγίδα. Τι πάει να πει, τι από τα δύο; Ό, τι θέλω είμαι κάθε στιγμή! Όπως όταν γίνομαι τελεία, μπαίνω ανάμεσα στην αρχή και στο τέλος χωρίς να είμαι απαραίτητα κάτι απ’ τα δύο, έτσι κι όταν γίνομαι κύκλος, ανήκω και στην περίμετρο και στο κέντρο του, χωρίς να είμαι τίποτα απ’ αυτά. Κι όταν γίνομαι μηδενικό, είμαι και όλα και τίποτα. Χωρίς να είμαι ούτε το όλα ούτε το τίποτα.

«Συγνώμη, αλλά δε βγάζω κάποιο συγκεκριμένο νόημα…»

«Νόημα, σκοπός, εγωπάθεια, τι είναι όλα αυτά; Τι τ’ αφήνεις να σε παιδεύουν; Γιατί δεν εστιάζεις στα δάχτυλά σου, στα χέρια σου, στα πόδια σου; Τι είναι πιο σημαντικό για σένα τώρα;»

«Να θυμηθώ το πώς έφτασα εδώ… Πότε πραγματικά ξεκίνησε η άτοπος απαγωγή μου;»

«Πολύ καλή ερώτηση, φίλε. Εγώ πάντως θυμάμαι πως στάθηκα ζουζουνίζοντας σαν τη μέλισσα γύρω απ’ τον εαυτό μου κι αναρωτήθηκα: «Τι είμαι τελικά; Μικρή ή μεγάλη; Να τη πάλι η παγίδα του δύο μπροστά μου. Μέσα μου. Προβληματίστηκα πολύ για κάμποσο καιρό, αλήθεια. Στο τέλος, όμως, εξέπληξα μέχρι και τον εαυτό μου με αυτό που συνειδητοποίησα!»

«Και τι ήταν αυτό, αν επιτρέπεται;»

«Είμαι μεγάλη όταν απλώνομαι να φτάσω εκεί που χρειάζεται να συμβεί ένα γεγονός. Είμαι όμως μικρή μπροστά στο μεγαλείο του γεγονότος που εκτυλίσσεται.

»Είμαι μεγάλη όταν κλειδώνω σε έναν κόμβο για να σταθεί ένα σύστημα αναφοράς. Είμαι όμως μικρή όταν σχηματίζω το δεσμό, γιατί πρέπει να συγχωρέσω με άλλες κουκκίδες στο ίδιο μέρος, την ίδια στιγμή.

»Είμαι μεγάλη όταν διαλύω μια συμφωνία που δεν έχει λόγο ύπαρξης. Όμως είμαι μικρή όταν συρρικνώνομαι για να χωρέσω ανάμεσα σε μια αρχή κι ένα τέλος, χωρίς να τα ενοχλήσω.

»Είμαι μεγάλη όταν χωράω στο πολύ, αλλά μικρή όταν χωράω στο λίγο.

»Είμαι μεγάλη όταν μπορώ να ρωτάω ευθέως τον εαυτό μου. Είμαι όμως μικρή όταν πρέπει να δώσω μιαν απάντηση που να ‘ναι αληθινή.»

Εκείνος είχε μείνει έκπληκτος. Φαινόταν πολύ ικανοποιημένη με τον εαυτό της. Τόλμησε να σκεφτεί πως αν είχε πρόσωπο, αυτό θα έλαμπε από περηφάνια. «Τώρα καταλαβαίνω γιατί η τόση ευθιξία…» σκέφτηκε κάπως ένοχα.

«Η αρμοδιότητά μου τελειώνει κάπου εδώ. Μεγάλη η παγίδα του δύο. Σε κάνει κάτι που δεν είσαι. Και τώρα, νομίζω πως μπορώ επιτέλους να βρω το όνομά μου. Έχω αυτό το δικαίωμα πια… Το έχω κερδίσει, το καταλαβαίνεις;» του είπε συγκλονισμένη.

Μια αγωνία τον συνεπήρε. Το δικό του όνομα του το είχαν δώσει έτοιμο. Του είχαν δρέψει μεμιάς όλη την αναζήτηση.

«Κουκκίδα; Είσαι εδώ;» είπε λίγο σπασμένα.

«Για λίγο ακόμα…»

«…Όποιο κι αν είναι το όνομα που θα βρεις, θα είναι πολύ όμορφο…»

«Και το δικό σου, φίλε, όμορφο θα ‘ναι. Όταν το βρεις…»

 

Copyright © 2021. Αθηνά Ζωγραφάκη. “All rights reserved”.