tiger amituofo kung fu animal

Amituofo Report # 14: Η τίγρη

«Έχω μια τίγρη μέσα μου, άγρια λιμασμένη, που όλο με περιμένει κι όλο την καρτερώ» τραγουδάει ο Ψαραντώνης και αφηνιάζει με τη λύρα του.

Η επίθεσή της φονική. Το γράπωμά της θανατηφόρο. Αν σε κλειδώσει στα νύχια της έχεις τελειώσει. Αθόρυβα περπατάει κάπου κοντά σου και σε παρακολουθεί με το βλέμμα, προσέχοντας κάθε σου κίνηση. Δύο σμαράγδινα μάτια με φλεγόμενους κίτρινους πυρήνες ίσως είναι το τελευταίο πράγμα που θα δεις. Μετά, είναι αργά. Μετά ένα πύρινο τέλος πόνου που όμως δε διαρκεί πολύ, γιατί ήδη δεν αναπνέεις.

Η ομορφιά και το δέος που προκαλεί η τίγρη, η απόλυτη δύναμη που εκπέμπει παντού γύρω της, η κομψότητα και η ταχύτητά της ενέπνευσε τους δασκάλους του Shaolin να παραδειγματιστούν από τις τεχνικές και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της.

Δεν είναι μόνο τα εξωτερικά της χαρακτηριστικά, αλλά και ο τρόπος που συμπεριφέρεται. Η ίδια τίγρη που εμένα με βλέπει σα λαχταριστό μεζέ, εσένα μπορεί να σε βλέπει σαν οικογένεια, αν έχετε μεγαλώσει μαζί και της έχεις φερθεί με ευγένεια. Καθόλου διαφορετική από μία γάτα ή ένα σκύλο.

Μοναχική, δε θέλει πολλά πολλά. Όμως, τόσο τρυφερή με τα μικρά της, όπως κάθε νορμάλ γονιός στη φύση. Η προσωποποίηση της αγριότητας. Όμως δε σκοτώνει για να σκοτώσει. Μόνο για να τραφεί, να αμυνθεί ή να προστατέψει.

Σύμφωνα με τον Ouong Kiew Kit (1998, σελ. 159), η τίγρη στις πολεμικές τέχνες Shaolin αντιπροσωπεύει το στοιχείο ΤΖΙΝΓΚ: Την ουσία, την εσωτερική δύναμη που πρέπει να αναπτύξει ένας μαχητής μέσα σε όλο του το σώμα, μετατρέποντας και κατευθύνοντας τη ροή του Qi, πριν την διοχετεύσει μέσω μιας συγκεκριμένης μορφής (π.χ. λαβής, γροθιάς, κλωτσιάς, στάσης) προς τα έξω.

Η δύναμη αυτή δεν έχει να κάνει με το πόσους μυς έχουμε χτίσει, ούτε με το πόσο ψηλοί ή χειροδύναμοι  είμαστε. Είναι κοινή και εσωτερικά διαθέσιμη σε όλα τα ζωντανά πλάσματα και, ομοίως, ενυπάρχει σε όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως μεγέθους ή κορμοστασιάς.

Χωρίς να αναπτύξουμε την εσωτερική αυτή μας δύναμη, το σώμα μας, όσο καλοφτιαγμένο και να φαίνεται εξωτερικά, ουσιαστικά μένει “κούφιο”, αφού οι μύες, οι τένοντες και τα νεύρα δεν τροφοδοτούνται επαρκώς. Έτσι, αναλώνουν πάρα πολύ γρήγορα τις δυνάμεις τους και η αντοχή μας φθίνει.

Είμαι ακόμα στην πολύ αρχή και άμπαλη μαθητευόμενη σε όλα αυτά. Όμως, μετά από αρκετό καιρό έστω και ήπιας πρακτικής, νιώθω την εσωτερική μου δύναμη αυξημένη.

Όσο περνάει ο καιρός, ωστόσο, καταλαβαίνω πως η δουλειά που κάνει το αρχέτυπο της τίγρης στον εκπαιδευόμενο πάει πολύ βαθύτερα στη συνείδησή του:

«Όρη, λαγκάδια και γκρεμνά με σπρώχνει να περάσω, για να την αγκαλιάσω στον πιο τρελό χορό, κι όταν τις κρύες τις βραδιές θυμάται τα κλουβιά της, μου δίνει την προβιά της για να τηνε φορώ.»

Καταλαβαίνω, δηλαδή, πως αυτό που ακολουθεί αφότου αποκτήσουμε συναίσθηση της τίγρης μέσα μας, είναι… άβολο και σκληρό. Γιατί πρέπει να σπρώξουμε τα βήματά μας στις ερημιές και στο ψύχος για να μπορέσουμε να διοχετεύσουμε αυτή τη δύναμη, χωρίς να κινδυνεύουμε από κάποιο “κλουβί”. Χωρίς κάποιον θηριοδαμαστή που να καραδοκεί να μας κλείσει ναρκωμένους στο οικτρό του “τσίρκο”.

Σκέφτομαι πως ο σύγχρονος πολιτισμός, αν μη τι άλλο, έχει αποξενώσει πλήρως τον άνθρωπο από τις έμφυτες δυνάμεις του. Με έμμεσο τρόπο, τον έχει αποδυναμώσει τόσο που δεν ξέρει ούτε πώς να αυτοτροφοδοτείται, ούτε πώς να μάχεται για να προστατέψει τον εαυτό του.

Χαμηλώσαμε. Ζαρώσαμε. Μπήκαμε. Μαζέψαμε σα ρούχα πολυχρησιμοποιημένα. Κάναμε πίσω. Αφήσαμε το σώμα μας βορά σε λογιών λογιών νταβατζήδες, αναζητώντας “προστασία”: Από το κράτος, από τα σώματα ασφαλείας, από τις δικαστικές αρχές, από τα γονεϊκά μας πρότυπα… Από όποιον χρίζουμε προστάτη μας, τελικά. Ενώ θα έπρεπε στοιχειωδώς να μπορούμε να την παρέχουμε μόνοι μας στον εαυτό μας, όπως στις πρώιμες ζωικές μας απαρχές.

Μου έρχεται στο νου η φάση με τους εκβιαστικούς εμβολιασμούς στο υγειονομικό προσωπικό της χώρας: Η άγρια τίγρη μέσα μου με ενημερώνει χιιιιιρίζοντας πως… “προστασία” με το ζόρι μόνο οι νταβατζήδες πουλάνε.

Το κορμί μας είναι δικό μας. Είναι δώρο της φύσης προς εμάς και έχουμε την πλήρη ευθύνη του. Μη καταναλωτέο, μη βιάσιμο καθ’ οιονδήποτε τρόπο.

Η τίγρη μας καλεί να το αφουγκραστούμε και να το δυναμώσουμε τόσο, ώστε να αντέξουμε το κρύο της εσώκλειστης μοναχικής ζωής στις πόλεις, το ψύχος του χειμώνα της ελεύθερης μοναχικής ζωής στην ύπαιθρο. Ξέρει πως μας είναι δύσκολο και ασυνήθιστο, γιατί έχουμε ξεμάθει στην ίδια μας την δύναμη. Μας φαίνεται σχεδόν ξένη.

Στο αλλοτριωμένο κορμί, τι νου να περιμένεις;

Κι όμως, μας πλησιάζει σα φίλη και συδαυλίζει τη φωτιά μας. Μας χαρίζει την προβιά της να τη φορέσουμε στη δυσκολία:

«Έχεις μια τίγρη μέσα σου» μας λέει.

«Μην τη ναρκώσεις, απλά και μόνο επειδή κάποιοι επιτήδειοι θέλουν εξουσία πάνω στο κορμί σου. Έχεις το Qi σου, που είναι ικανό για όλα. Έλα να το μετατρέψουμε σε τζινγκ. Έλα να κάνουμε μαζί την ενέργεια ουσία. Θα σε μάθω να παλεύεις με σθένος που πηγάζει απ’ την ψυχή σου. Θα σε μάθω να βγαίνεις απ’ τα κλουβιά. Θα σου θυμίσω πώς είναι η άγρια γλύκα του να νικάς…»

«Μα θα με πούνε βίαιο, αψυχολόγητο, τρομοκράτη, απροσάρμοστο, παράλογο, ότι πρέπει να ρυθμίσω τα νεύρα μου, να μη θυμώνω, να βγάζω το σκασμό…»

«Ας πούνε. Γιατί σε νοιάζει τόσο; .»

«Μα, θα με πιέσουν. Θα έχω κόστος.»

«Σώωωπα, αλήθεια; Ήθελες να ‘σαι αληθινά δυνατός κι αυτοί να σε κερνούν καφέδες; Αυτά σου μαθαίνω εγώ;»

Έχω μια τίγρη μέσα μου. Που έχει αγριευτεί με όλα αυτά. Κι έχει αγριέψει. Πάρα πολύ.

 

Copyright © 2021. Αθηνά Ζωγραφάκη. “All rights reserved”.

Tags: