tiger amituofo kung fu animal

Amituofo Report #13: Ταχυ-γιόγκα ή γιόγκα με ουσία;

“Μα, δεν είμαι και πολύ fit για να κάνω γιόγκα!”. Θυμάμαι έναν πρώην συνάδελφο να μου το λέει με απορία πριν λίγους μήνες. Σήμερα, θέλω να μοιραστώ τις σκέψεις μου πάνω σε αυτό. Όχι ως ειδήμων – γιατί δεν είμαι – αλλά ως απλή μαθητευόμενη, αχνά και εμπειρικά.

Δυστυχώς, η τεχνική του διαλογισμού έχει ταυτιστεί με ένα συγκεκριμένο ασκησιολόγιο (βλ. ασάνες), πολύ περίτεχνο και εντυπωσιακό. Έχω περάσει κι εγώ μια βόλτα από αυτό το βαγόνι. Βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από glamorous lifestyle εικόνες σφίχτερ – man και σφίχτερ – woman που παίρνουν ακραίες πόζες με μπλεγμένα πόδια, χέρια, να στέκονται ανάποδα με το κεφάλι, θεάμορφοι σαν να έχουν βγει από ταινία του Hollywood, να σιγοψήνονται με λαδωμένους μυς στο δείλι.

Τους βλέπεις εσύ, λες “ Ουάου, θέλω κι εγώ να γίνω έτσι!”

Σου χαμογελάνε γαλήνια λες και έχουν φτάσει σε κάποια ανώτατη βουδική μύηση. Με όλα τους τα προβλήματα λυμένα – μόνο για όσο διαρκεί η λήψη του video. Με 500 χαϊμαλιά στο λαιμό και άλλα τόσα φυλαχτά στα χέρια και στα πόδια. Για να “διώχνουν τις κακές ενέργειες” και να “έχουν ισχυρή και βαθιά γείωση.”Για να ρεύσει ο πλούτος στη ζωή τους. Για να βρουν τον τέλειο σύντροφο. Η λίστα ατέλειωτη.

Αρχίζεις να αναρωτιέσαι τι κάνεις λάθος και εσύ ακόμα παλεύεις με τους λογαριασμούς, την τοξικότητα και την αϋπνία της καραντίνας. Όλοι αυτοί οι τύποι και τύπισσες φαίνεται να έχουν βρει κάτι που εσύ ακόμα ψάχνεις με αγωνία.

Και κάνεις την επόμενη δυσάρεστη σκέψη για τον εαυτό σου: “Μα πού να πάω εγώ ο Καραμήτρος με το πατσοκοίλι, το άγχος και την ασχετοσύνη μου; Ετούτοι εδώ δεν παίζονται!”- καλή ώρα, όπως ο παλιός μου εκείνος συνάδελφος.

Και το αναβάλεις για μια άλλη μέρα. Ή ακόμα χειρότερα, λες: “Θα πάω πρώτα να χάσω κανά κιλό και μετά βλέπουμε…”

Και  δώστου να τραβιέσαι δίχως αύριο. Και να ο πονοκέφαλος, η ναυτία, η ζαλάδα, το άγχος. “ Λίίιιγο ακόμαααα” να λέει ο yogi κι εσύ να είσαι έτοιμος να παραδώσεις το πνεύμα σου στον Κύριο. “Μα τι κάνω λάθος; Γιατί δε νιώθω ευεξία και χαρά; Γιατί όταν τελειώνω το θεσπέσιο πρόγραμμα yoga γυρνάω σπίτι μου και κλαίω;”

Τι σχέση έχει ο διαλογισμός με όλα αυτά; Η αυθεντική πρακτική που μας έχει παραδοθεί μέχρι σήμερα μας διαβεβαιώνει: Καμία. Καμία απολύτως. Ας φέρουμε στο μυαλό μας την εικόνα του Gautama Siddhartha Buddha. Κρεμιόταν με τις ώρες ανάποδα στο κεφάλι του για να εντυπωσιάσει κανέναν; Όχι. Φορούσε τίποτα λαμέ κολλητά μαγιό και προκαλούσε με την εκπληκτική του κορμοστασιά; Όχι. Έβγαζε μήπως πολλά λεφτά; Ούτε.

Απλώς καθόταν με τα πόδια σταυρωμένα οκλαδόν, συνήθως στη σκιά ενός πλατύφυλλου δέντρου. Ακουμπούσε τα χέρια του στα γόνατα να κρέμονται χαλαρά από τους καρπούς. Άλλες φορές, έκανε τα χέρια του διπλή χουφτούλα και την ακουμπούσε στο κενό κυκλάκι στη βάση του κορμού του.

Και εστίαζε χωρίς να πιέζει την αναπνοή του με τα μάτια απαλά κλεισμένα. Ένα χαμόγελο ευδαιμονίας φωτοβολούσε παντού γύρω του. Δεν αντιστεκόταν σε τίποτα, δεν τον ενοχλούσε τίποτα, δεν έκρινε τίποτα. Έμπαινε μέσα σε όλα και τους χαμογελούσε από την καρδιά του. Γινόταν ένα μαζί τους. Γινόταν όλα.

Διαλογισμό δεν κάνουμε για να γίνουμε ωραίοι και θελκτικοί, επειδή είμαστε δήθεν άσχημοι. Κυρίως, δεν τον κάνουμε για να μας βλέπουν οι άλλοι και να μας θαυμάζουν, καθώς αυτό είναι ένα εγωιστικό κίνητρο. Ούτε το βλέπουμε σαν ευκαιρία να βρούμε γκόμενο ή γκόμενα.

Ναι, τα οφέλη στην υγεία μας είναι πολλά, αλλά το marketing της εποχής μας δεν ενδιαφέρεται για την απλότητα, την ταπεινότητα και την πνευματική μας επίτευξη. Τα ηλιοκαμένα κορμιά που κάνουν τανζανιές για να σε ψήσουν να πας να τους ακουμπήσεις τα ωραία σου λεφτάκια, δεν συνιστούν κανενός είδους επίτευξη. Χάνεται η αξία του amituofo, και η πρακτική μας διέπεται από ματαιότητα.

Η απλή, παραδοσιακή γιόγκα, έτσι όπως είναι ενσωματωμένη στις πολεμικές τέχνες Shaolin, με πρωτοδιδάσκαλο στην Κίνα τον στιβαρό πολεμιστή Boddhidharma, δεν απαιτεί από κανέναν να τραβιέται ασταμάτητα, να καίγεται και να ιδρώνει, μέχρι να φτάσει στη… “φώτιση”. Ο διαλογισμός γίνεται απλά, στατικά και ήρεμα, χωρίς γκλαμουριές και διάθεση να μας βλέπουν και να μας θαυμάζουν. Ο μοναδικός στόχος του διαλογισμού είναι η επίτευξη ενός εστιασμένου νου. Διαβάζω στο βιβλίο του Wong Kiew Kit:

“Μπείτε σε βαθύ διαλογισμό σε στάση λωτού

και κρατήστε το νου σας απαλλαγμένο από κάθε σκέψη.”

Έτσι λοιπόν, καλό είναι σε πρώτη φάση, να ξεχωρίσουμε μέσα μας το διαλογισμό του κιλού από το γνήσιο διαλογισμό της υπερβατικής διεπαφής με το όλον.

Τη γιόγκα που εντυπωσιάζει και μας τάζει κορμάρα, ευτυχισμό και φωτογραφίες στα social media από τη γιόγκα εκείνη που όντως μας απελευθερώνει από τις απαιτήσεις των εξωτερικών μορφών για να φτάσουμε στην ουσία μας.

Ο ουσιαστικός μας εαυτός δεν έχει ανάγκη από όλα αυτά.

Την ταχυ-yoga, αναλώσιμη άσκηση γυμναστηρίου με αντάλλαγμα κάποια χρήματα στον ουάου εκπαιδευτή, από την αργή και μεθοδική εκείνη εμμένεια του χαμογελαστού φωτός.

Πέρα και πάνω από κάθε κερδοσκοπική διάθεση, βρίσκεται η αλήθεια. Και η εμπειρική αυτή αλήθεια δε χρειάζεται κανένα marketing:

“Αποφύγετε κάθε κακό,

κάντε το καλό,

εξαγνίστε το νου.”

Δε χρειάζεται να είμαστε και πολύ fit για να κάνουμε γιόγκα – βασικά καθόλου. Μας το πουλάνε έτσι για να μασήσουμε και να πάμε να τους χρυσοπληρώσουμε.

Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά και ξάστερα.

Ξεκινάμε από κάπου με τα βασικά. To πάτωμά του σπιτιού μας αρκεί. Το γρασιδάκι του πάρκου της γειτονιάς μας, όταν είναι ήσυχα, κάνει. Σταυρώνουμε τα ποδαράκια μας όσο αντέχουμε, στην αρχή. Και έπειτα τα χεράκια. Αφήνουμε τις σκέψεις να φέρουν τις βόλτες τους και τους χαμογελάμε, καθώς τις αποχαιρετάμε. Κρατάμε ευθεία την σπονδυλική στήλη και γέρνουμε ελαφριά το κεφαλάκι μας μπροστά. Και απλά καθόμαστε έτσι. Για λίγο. Ένα λιθαράκι τη φορά. Χωρίς να τραβάμε την προσοχή. Χωρίς να δημοσιεύουμε εικόνες στα social media. Γιατί όλα αυτά δε χρειάζονται. Γιατί μόνο ο εαυτός μας χρειάζεται.

“Μα, ο άλλος στέκεται με το κεφάλι!” Ε, μπράβο του. Εμείς δεν είμαστε οι άλλοι. Είμαστε όλοι διαφορετικοί, ισότιμοι, και πολύ, μα πολύ συνηθισμένοι άνθρωποι της καθημερινής βιοπάλης. And there’s nothing wrong with that. Γιατί…

 “Όταν ο συνηθισμένος άνθρωπος φωτίζεται, γίνεται Βούδας. Όταν ο Βούδας είναι αφώτιστος, γίνεται συνηθισμένος άνθρωπος.”

Και δεν έχει καμία σημασία αν είμαστε κοντοί ή ψηλοί, αδύνατοι ή ευτραφείς, χαρούμενοι ή λυπημένοι, αργοί ή γρήγοροι, ευκίνητοι ή δυσκίνητοι, μεγάλοι ή μικροί.

Όσο είμαστε σχετικά υγιείς με αέρα στα πνευμόνια μας, μπορούμε – έστω για κάποια λεπτά της μέρας – από “συνηθισμένοι άνθρωποι” να γίνουμε… ασυνήθιστοι, με το δικό μας τρόπο και ρυθμό.

 

Copyright © 2021. Αθηνά Ζωγραφάκη. “All rights reserved”.