tiger amituofo kung fu animal

Amituofo Report #12

Μου λείπει η Μαλακή Γροθιά. Δεν είναι μόνο που κλείσαν οι σχολές. Είναι που έχω ραγίσει το δαχτυλάκι του ποδιού και δεν μπορώ ούτε να περπατώ καλά, ούτε να ισορροπώ, ούτε να τρέχω. Δεν μπορώ να συνεχίσω την πρακτική μου ούτε μέσα στο σπίτι μου, ούτε να πάω στο πάρκο. Εδώ και τρεις εβδομάδες δεν μπορώ να αθληθώ κανονικά. Η στασιμότητα με βαραίνει. Δεν έχω την ελαφράδα μου. Σκιάχτηκα την προηγούμενη εβδομάδα ότι θα ξεχάσω τη ροή της φόρμας, άμα συνεχίσω χωρίς να κάνω καθόλου.

Είμαι ένα πιγκουινάκι που στραβοπατά. Καταλαβαίνω πλέον καλά πόσο μπορεί να σου λείψει κάτι, από τη μια στιγμή στην άλλη, χωρίς να έχεις καν προλάβει να το θεωρήσεις δεδομένο. Όταν μία πολεμική τέχνη αφήσει τα ίχνη της επάνω σου έστω και για λίγο, γίνεται μέρος σου. Σου λείπει. Πονάει να την αφήνεις. Ο χρόνος μοιάζει ατέλειωτος μέχρι να ξαναγίνεις καλά.

Κι έπειτα σκέφτομαι το τσιρλίντινγκ, τη νέα «φλασιά» του Υπουργείου Παιδείας και θυμώνω. Τόσα παιδιά, με γερά ποδαράκια και δαχτυλάκια, αντί να μαθαίνουν κάτι που είναι θησαυρός, μαθαίνουν κάτι άλλο. Δεν είναι ούτε μοντέρνος, κανονικός χορός, ούτε πολεμική τέχνη, ούτε αυτοάμυνα, ούτε ενόργανη, ούτε πρώτες βοήθειες. Αλλά ένα σήκωμα μιας φούστας, ένα γελοίο χαρίεν κούνημα προς υποστήριξη μιας ομάδας, ναρκισσισμός και, από όσο μπορώ να φανταστώ, άπειρους λόγους να φωτογραφίζεται κανείς στα social media και να δείχνει το κατόρθωμά του:

«Κοίτα με, είμαι φρέσκια και ωραία. Έχω μάθει να χορεύω όχι για την  προσωπική μου ευχαρίστηση, αλλά για να ευχαριστώ εσένα. Κοίτα πόσο sexy είμαι. Όταν χάνει η ομάδα σου, μη στεναχωριέσαι, κοίτα εμένα πώς κουνιέμαι, και ξέχνα τον πόνο σου. Με έφτιαξαν από μικρό παιδί να είμαι σημαντική για σένα κι όταν κοιτάς τις φωτό μου, παίρνω αξία.

»Δεν είμαι αθλήτρια κανονική, αυτά είναι για τους δυνατούς. Κι εγώ δεν είμαι δυνατή, μη φοβάσαι. Εσύ είσαι ο δυνατός. Πάντα εσύ θα είσαι. Ούτε γνωρίζω τάνγκο, βαλς, ικαριώτικο, μπαλέτο ή break dance. Όχι, όχι. Αυτά δεν είναι για μένα, γιατί δεν πρέπει να είμαστε εγωίστριες, εμείς, οι φρέσκιες παρουσίες της γης. Τι νόημα έχει άλλωστε να χορεύω για μένα, αν δεν εξυπηρετώ κάποιον ανώτερο σκοπό… αισθητικής ανακούφισης; Όχι. Πρέπει να είμαστε ευχάριστες, απόλυτα θηλυκές, οπαδοί μιας ομάδας, όμορφες και θελκτικές, σε κοινή θέα. Να είμαστε χάρμα οφθαλμών. Φώτα, μουσική, πάμε! Ουάου, είναι συγκλόοοοο!»

Είμαι ένα πιγκουινάκι που στραβοπατά, αλλά δεν ξεχνά. Τα κακώς κείμενα. Τη βλακεία. Τη χαρά της υγιούς άθλησης και του μυαλού που βρίσκεται στη θέση του. Και στη θέση του παιδικού τσιρλίντινγκ έχω βρεθεί – ευτυχώς, όχι για πολύ. Αλλά έχω βρεθεί ερασιτεχνικά και σε πολλούς χώρους άθλησης: γήπεδα στίβου, κολυμβητήριο, γήπεδο μπάσκετ και πιο πρόσφατα σχολή Κουνγ-Φου. Και η διαφορά στη δύναμη, την αυτοεκτίμηση, την υγεία, την ευεξία και τη διανοητική ισορροπία δεν παίζεται.

Χαμογελώ, αλλά και λυπάμαι. Που η μικρή μου αδερφή, αυτή τη στιγμή, με όλη της χαρά και την παιδική της αυταρέσκεια, εκπαιδεύεται να μη γίνει μία αυτοδύναμη, ολοκληρωμένη γυναίκα. Και που τίποτα από αυτά που τη διδάσκουν δε θα τη βοηθήσει πραγματικά να αντιμετωπίσει μια δύσκολη κατάσταση στη ζωή της. Όπως είχαν κάνει και με εμένα. Και με όλες μας.

Είμαι ένα πιγκουινάκι που στραβοπατά. Μέσα του κι έξω του. Για διάφορους λόγους. Και διατηρώ το δικαίωμα να στραβώνω, όπως με έχουν στραβώσει. Να γίνομαι ένας σκοτεινός καθρέφτης σιγανής, κατακαίουσας οργής, μέχρι να αναλωθώ για να βρω ξανά το φως μου.

Και θα το βρω.

 

Copyright © 2021. Αθηνά Ζωγραφάκη. “All rights reserved”.