Το νυφικό

Ά-μοιρο νυφικό. Που θα πει «χωρίς μοίρα», δική μου ή των άλλων συνυφασμένη μαζί της. Που θα πει ότι από τη σιγουριά σου ξεπήδησε ένα ΑΝ και σου ξήλωσε μια – μια όλες τις ραφές. Έγινες επιλογή.

Όμορφο νυφικό. Μόνο στο πλάι του μπορούσα να σε φορέσω, κλείδωσε η εικόνα σου έτσι στο μυαλό μου. Περνώντας εκείνος, σε πήρε μαζί του μη σ’ έχω βάρος.

Σκληρό, ύπουλο νυφικό. Στα μάτια όλων τους σε συναντώ, πότε με ένα πέπλο έτσι, πότε με ένα μανίκι αλλιώς. Στην ουρά σου που σέρνεται κουβαλάς τη σκόνη του δρόμου. Κάτω από τους φραμπαλάδες σου κρύβεις επιμελώς πάνες με σκατά μωρών που σκούζουνε, διαλείμματα χαράς και το μόνιμο άνοιγμα των ποδιών μου.

Φαντάζομαι να σε φορώ σήμερα και φρίττω. Ούτε να σκάψω μπορώ, ούτε να φυτέψω, ούτε να ποτίσω, ούτε ποδήλατο να κάνω, ούτε να τρέξω, ούτε να διαδηλώσω. Ήρθες σαν ξένη ευχή στα μάτια εκείνου που σε πήρε μαζί του κι έτσι, καμία υποχρέωση δε σου ‘χω.

Ρούχο λευκό, της μιας ημέρας, φουρφουρίζεις σαν το φάντασμα στις ντουλάπες των ονείρων μου και μου ζητάς, ξανά και ξανά, να σε προβάρω. Τρομάζω και ξυπνώ. Φοράω την κουκούλα μου και βγαίνω να περπατήσω στο δάσος. Τόσο αφύσικο πάνω μου, καρικατούρα εφαρμοσμένη ανά τους αιώνες ως ύστατη λύση και διέξοδος, ξυπνάς την άρνησή μου από τα τρίσβαθα.

Ξέρε πως κάποτε φάνταζες άψογο και υπέροχο στου Αγαπημένου το άγιο πλάι. Φάνταζες το απόλυτα σωστό. Πως έκλαψα πολύ για τους χαμένους σου φραμπαλάδες.

Και πως μια μέρα, έτσι απλά, εξέλιπες.

Άνοιξα το παράθυρο. Φόρεσα την κουκούλα μου και χαμογέλασα στη νέα μου ζωή, την χωρίς εσένα.

Μην έρχεσαι πια να με τρομάξεις. Δε χρειάζεται να μου σκοτώνεις όλους τους έρωτες. Δε χρειάζεται να μου αμαυρώνεις την αγάπη. Κανένα «μαζί» δε χρειάζεται να μου δεσμεύσεις, το «μαζί» μου  βρίσκεται πάντα μαζί μου. Κανένα «για πάντα» δε χρειάζεται να μου δέσεις. Θα το βρει η ανοιξιάτικη μπόρα μόνο του να στέκεται, μάταια κολλημένο στο βράχο.

Τα πέπλα σου έγιναν φτερά – με βασανίζουν πιο πολύ, αν θες να ξέρεις, απ’ τις σιγουριές τις δικές σου. Σου ξήλωσα όλες τις περίτεχνες ραφές. Σου έβγαλα όλα τα στολίδια. Τώρα έγινες λευκός μανδύας. Τώρα μάλιστα. Τώρα μπορούμε να συζητήσουμε.

Άμοιρο, όμορφο, ύπουλο νυφικό. Ρούχο της μιας ημέρας, αχ! Πόσο, μα πόσο εξέλιπες.

 

Copyright © 2020. Αθηνά Ζωγραφάκη. “All rights reserved”.

[social_share show_share_icon="yes"]