Η εικόνα του Μποντιντάρμα από πάνω, με το βαρύ του σώμα, τα σμιχτά φρύδια και τη ρόμπα, βρίσκεται εκεί για να μας θυμίζει πως το χέρι θέλει χρόνια για να πιάσει το όπλο του με σύνεση, όχι με χαμό κι ανεμοδούρα. ...

«Δε μας αφορά η καταπίεση που νιώθεις, άλλωστε αυτό θέλαμε πάντα. Να είσαι καταπιεσμένη. Μη λες ότι αγαπάς τον οποιονδήποτε, σου έχουμε εξοστρακίσει κάθε πρόσωπο που θα μπορούσες ν’ αγαπάς, σ’ το πήραμε μακριά, πολύ μακριά και θα θέλαμε πολύ να πιστέψεις πως εσύ φταις για αυτό. Κάτσε στη γωνιά...

Ρούχο λευκό, της μιας ημέρας, φουρφουρίζεις σαν το φάντασμα στις ντουλάπες των ονείρων μου και μου ζητάς, ξανά και ξανά, να σε προβάρω. Τρομάζω και ξυπνώ. Φοράω την κουκούλα μου και βγαίνω να περπατήσω στο δάσος. Τόσο αφύσικο πάνω μου, καρικατούρα εφαρμοσμένη ανά τους αιώνες ως ύστατη λύση και διέξοδος,...