Σ’ αγαπώ

Σ’ ΑΓΑΠΩ. Σ’ΑΓΑΠΩ. Σ’ΑΓΑΠΩ.
Γράφω για σένα αυτή τη λέξη,
και μόνο μαζί σου μαθαίνω
την αληθινή της ορθογραφία.

Πρώτα το Σ,
στέκεται βράχος φαγωμένος,
με τη μανία της γης που επιμένει.
Κι η απόστροφος,
να γυροφέρνει σαν το γλάρο.

Μετά το Α,
πατημένο γερά στα δυο του πόδια
ν’ απλώνει το μεσιανό του χέρι
στον ιδρωμένο σβέρκο του Γ,
που ξαφνιασμένο γυρνάει
στην αναπάντεχη ανατριχίλα του χθες,
την κλείνει στον κόρφο του,
και τη φέρνει με φόρα στο σήμερα,
το δεύτερο Α να τη νιώσει .

Δύο τα Α, δύο οι ψυχές,
ομοούσιες, ομοιόστατες
και ομοιοπαθητικές,
εις τη δευτέρα,
αναγμένες στο τετράγωνο,
γινωμένο γινόμενο.

Κι έπειτα το Π,
πύλη του αύριο
που τα δυο Α θα διαβούνε
χέρι με χέρι στο νέο κόσμο.

Ω
Η τελείωση,η ολοκλήρωση,
μεταστοιχείωση εργασμένη,
ήλιος φευγάτος σ’ ένα κύμα.

Εδώ που φτάσαμε,
αγάπη μου που σ’ αγαπώ,
αναρωτιέμαι πού να πήγανε
ο θάνατος κι ο χωρισμός,
κείνοι οι παλιοί μου φόβοι της έλλειψης,
“till death do us part”,
κι όλα του άγχους μου τα κουραφέξαλα.

Εδώ που φτάσαμε, αγάπη μου, τελεία.
Μετά το Σ’ΑΓΑΠΩ μπαίνει τελεία.

 

Copyright © 2017. Athina Zografaki, All rights reserved.