Στη Γη των Μακάρων

Έτσι, χρυσά κι ανέμελα,
με ξέχασε η ζωή
μες στο χαμόγελό σου.

Σκονίτσα είμαι τρυφερή
στο γένι σου,
ποτέ που δεν την καθαρίζεις.

Έτσι, γαλάζια
το Αιγαίο μας κοιτά
και δροσερά μας ακουμπά
τα βότσαλα στα πόδια.

Έτσι απλά,
μας απαντά το καλοκαίρι,
με όλο του τον ήλιο.

Ήταν νωρίς
που νόμισα
πως χώρια σου δε ζω.

Κι ήταν αργά
που πάλεψα
το δίχως σου να ζήσω.

Κι έτσι άχρονα τώρα
στο χρόνο ισοπατώ,
πάνω από βράχια
που γυαλίζουνε
στ’ αλάτι.

Κι ούτε να μ’ εύρει
θέλω κανείς,
ούτε να μ’ ενοχλήσει,

έτσι απαλά κι ολόχρυσα
που μ’  εξέχασε η ζωή
μες στο χαμόγελό σου.

 

Copyright © 2020. Αθηνά Ζωγραφάκη. “All rights reserved”.