Η Λύπη

Όταν ντύθηκα τη λύπη
κι ήρθα να σε βρω,
φόραγες μάτια καστανά,
μαύρα μαλλιά
και δυνατά χέρια.

Δε μίλησες,
ούτε γέλασες.
Μόνο με πήρες αγκαλιά
και χάιδεψες τα μαλλιά μου.

Κι εγώ σου είπα
θέλω να μείνω εδώ.
Κι εσύ με κράτησες κοντά σου.

Δε μίλησες, δε γέλασες,
δεν κοίταξες το ρολόι να φύγω.

Μόνο όλο το βράδυ
με σκέπαζες να μην κρυώνω
και μέτραγες
τον πυρετό της λύπης
στο μέτωπό μου.

Κι εγώ σου είπα ξανά
θέλω να μείνω μαζί σου.

Πάλι δε μίλησες, ούτε γέλασες
που ήσουν αναγκαίος,
μόνο μου φίλαγες τα δάκρυα
και μύριζες το λαιμό μου.

Ευχαριστώ ψιθύρισα,
κι εσύ – ξεχνώντας πως δεν έπρεπε –
Καλημέρα, ψυχή μου, είπες,
κι άνοιξες το παράθυρο.

(2004)

 

Copyright © 2017. Athina Zografaki, All rights reserved.