About Athina


- Born in Patras in 1986
- Finished her Bachelor Degree in Greek Philology in 2009 (University of Patras), followed by a Master Degree in Language Studies in 2010 (Lancaster University, U.K.)
- Left her Ph.D. Degree after 5 years of study (University of Athens), for all the reasons of the world, grateful for the broad knowledge she gained throughout the process.
- Worked in the private sector as a creative writer, editor, and proofreader for 4 years (Athens, 2011-2015) but then, again, she changed her mind.

She reads and writes a lot. Really. In fact, that’s the only thing she has never stopped doing since she was a child.
Her personal literary efforts constitute a whole parallel universe where she experiments, transforms and transmutes whatever makes her feel provoked.
She always works in the energetic sphere of her eternal beloved, who accompanies her from life to life, from plane to plane, from one path to another.
But eventually, she had to overcome it and learn to live “without”.
Now she’ s free, she can wholeheartedly continue with her exploration.

“To begin with an A,
To finish with it,
With no circle having being made
But a whirlwind.”

Στεκόταν από μακριά και τον κοιτούσε ώρα τώρα. Άφηνε τον αέρα να της αντιγυρνά τα μαλλιά στο πρόσωπο, κι ούτε έκανε έτσι με το χέρι να δει καλύτερα, τον παρατηρούσε απ’ ανάμεσα. Με το ένα της πόδι προτεταμένο, ίσα που οι δυο μηροί της έκαναν ένα καμπυλωτό εσωτερικό δέλτα, άφηνε τα χέρια της κάτω άπρακτα σαν κλαδιά, με άρνηση να πάρει μια οποιαδήποτε στάση. Εκείνος δεν την είχε προσέξει. Σκυφτός μέσα στα χόρτα, έσκαβε με τα

Είχε αγγίξει το σώμα της. Όλες τις απαλές καμπύλες, όλα τα γαλακτερά τα μέλη, είχε μπει μέσα στη γλυκιά πηγή κι είχε πιει. Κι όμως έφυγε ένα πρωινό, με το σακίδιο στον ώμο. Αγωνίστηκε πολύ να μη γυρίσει να κοιτάξει, μα τέλος τα κατάφερε. Εκείνη το κατάλαβε κι είπε να κρατήσει τη φιγούρα του από μακριά καθώς ξεμάκραινε, μέχρι που τον έχασε στη στροφή του δρόμου. Τώρα βρισκόταν ποιος ξέρει πού, κάπου μεταξύ βορρά και

Κοιτούσε πάλι γύρω, φέτος. Ούτε κι αυτή τη χρονιά λείψανε, όχι, όχι, καθόλου δε λείψανε. Ούτε τα συλλαλητήρια, ούτε οι συγκεντρώσεις. Ούτε οι σημαίες, ούτε τα τραγούδια. Ούτε οι ανάγκες, ούτε τα λουλούδια. Και οι δηλώσεις. Και οι άκαρπες οι τηλεοπτικές τους ξιφασκίες. Και όλα αυτά, την ίδια στιγμή που κάποιοι, ενώ το ήθελαν πολύ, δεν μπόρεσαν να πάρουν ούτε ένα ρεπό - ισχνό και μίζερο μα, τόσο πολύτιμο μέσα στη σπανιότητά του. Ή έστω, λόγω

«Ήμουνα σίγουρη, σίγουρη πως τότε έκανες πως δεν την είχες δει, μα αν θυμάσαι, εκείνη ήταν εκεί, λίγο παραδίπλα, κι έλυνε την αλυσίδα του ποδηλάτου, ίδιος ο τρόπος που θα ‘λυνε τα μαλλιά της αν ήτανε μπλεγμένα, πράγμα που ήτανε, λόγω του ανέμου που είχε πάρει να αναδεύει στα σοκάκια τις σακούλες. Σακούλες που κάποτε χωρέσανε για μια στιγμή τη μανία σου για κάτι, ντυμένη η μανία σου ανάγκη, σαν άνιμα λευκή που όταν την