About Athina


- Athina Zografaki (Patras, 1986)
- B.A in Greek Philology (University of Patras, 2004-09)
- M.A in Language Studies (Lancaster University, 2009-10)
- P.hd. in Linguistics - not finished (Athens, 2011-today)
- Creative writer, editor, text reviser (Αθήνα, 2011-15)
- Next destination: Unknown

Her personal literary efforts constitute a whole parallel universe for her, where she experiments, transforms and transmutes whatever makes her feel provoked. She always works in the energetic sphere of her eternal beloved, who accompanies her from life to life, from plane to plane, from step to step, from one path to another.

“To begin with an a,
To finish with it,
With no circle having being made
But a whirlwind.”

Είχε αγγίξει το σώμα της. Όλες τις απαλές καμπύλες, όλα τα γαλακτερά τα μέλη, είχε μπει μέσα στη γλυκιά πηγή κι είχε πιει. Κι όμως έφυγε ένα πρωινό, με το σακίδιο στον ώμο. Αγωνίστηκε πολύ να μη γυρίσει να κοιτάξει, μα τέλος τα κατάφερε. Εκείνη το κατάλαβε κι είπε να κρατήσει τη φιγούρα του από μακριά καθώς ξεμάκραινε, μέχρι που τον έχασε στη στροφή του δρόμου. Τώρα βρισκόταν ποιος ξέρει πού, κάπου μεταξύ βορρά και...

Κοιτούσε πάλι γύρω, φέτος. Ούτε κι αυτή τη χρονιά λείψανε, όχι, όχι, καθόλου δε λείψανε. Ούτε τα συλλαλητήρια, ούτε οι συγκεντρώσεις. Ούτε οι σημαίες, ούτε τα τραγούδια. Ούτε οι ανάγκες, ούτε τα λουλούδια. Και οι δηλώσεις. Και οι άκαρπες οι τηλεοπτικές τους ξιφασκίες. Και όλα αυτά, την ίδια στιγμή που κάποιοι, ενώ το ήθελαν πολύ, δεν μπόρεσαν να πάρουν ούτε ένα ρεπό - ισχνό και μίζερο μα, τόσο πολύτιμο μέσα στη σπανιότητά του. Ή έστω, λόγω...

«Ήμουνα σίγουρη, σίγουρη πως τότε έκανες πως δεν την είχες δει, μα αν θυμάσαι, εκείνη ήταν εκεί, λίγο παραδίπλα, κι έλυνε την αλυσίδα του ποδηλάτου, ίδιος ο τρόπος που θα ‘λυνε τα μαλλιά της αν ήτανε μπλεγμένα, πράγμα που ήτανε, λόγω του ανέμου που είχε πάρει να αναδεύει στα σοκάκια τις σακούλες. Σακούλες που κάποτε χωρέσανε για μια στιγμή τη μανία σου για κάτι, ντυμένη η μανία σου ανάγκη, σαν άνιμα λευκή που όταν την...

Πήρα το λασπωμένο δρομάκι αριστερά, εκείνο, το πολλά υποσχόμενο μα τόσο πια χορταριασμένο, κι είπα στον αγαπημένο: «Πού είσαι; Πού είσαι αγαπημένε;» Κι εκείνος είπε: «Κάθε χωμάτινο δρομάκι σου, κάθε σου κρύο και κάθε σκόνταμα ήταν ο δρόμος σου στο καλοκαίρι. Εκεί ήμουν κι εγώ.» Κι είπα στον αγαπημένο: «Μού ‘παν θα σ’ έβρισκα στις χαρακιές που έχω στο  χέρι.» Κι είπε: «Οι χαρακιές στο χέρι γίνανε για να ‘ρθουν να κουμπώσουνε με τις δικές μου.» Κι είπα στον αγαπημένο: «Πάγωσα,...