About Athina


- Athina Zografaki (Patras, 1986)
- B.A in Greek Philology (University of Patras, 2004-09)
- M.A in Language Studies (Lancaster University, 2009-10)
- P.hd. in Linguistics - not finished (Athens, 2011-today)
- Creative writer, editor, text reviser (Αθήνα, 2011-15)
- Next destination: Unknown

Her personal literary efforts constitute a whole parallel universe for her, where she experiments, transforms and transmutes whatever makes her feel provoked. She always works in the energetic sphere of her eternal beloved, who accompanies her from life to life, from plane to plane, from step to step, from one path to another.

“To begin with an a,
To finish with it,
With no circle having being made
But a whirlwind.”

«Ήμουνα σίγουρη, σίγουρη πως τότε έκανες πως δεν την είχες δει, μα αν θυμάσαι, εκείνη ήταν εκεί, λίγο παραδίπλα, κι έλυνε την αλυσίδα του ποδηλάτου, ίδιος ο τρόπος που θα ‘λυνε τα μαλλιά της αν ήτανε μπλεγμένα, πράγμα που ήτανε, λόγω του ανέμου που είχε πάρει να αναδεύει στα σοκάκια τις σακούλες. Σακούλες που κάποτε χωρέσανε για μια στιγμή τη μανία σου για κάτι, ντυμένη η μανία σου ανάγκη, σαν άνιμα λευκή που όταν την...

Πήρα το λασπωμένο δρομάκι αριστερά, εκείνο, το πολλά υποσχόμενο μα τόσο πια χορταριασμένο, κι είπα στον αγαπημένο: «Πού είσαι; Πού είσαι αγαπημένε;» Κι εκείνος είπε: «Κάθε χωμάτινο δρομάκι σου, κάθε σου κρύο και κάθε σκόνταμα ήταν ο δρόμος σου στο καλοκαίρι. Εκεί ήμουν κι εγώ.» Κι είπα στον αγαπημένο: «Μού ‘παν θα σ’ έβρισκα στις χαρακιές που έχω στο  χέρι.» Κι είπε: «Οι χαρακιές στο χέρι γίνανε για να ‘ρθουν να κουμπώσουνε με τις δικές μου.» Κι είπα στον αγαπημένο: «Πάγωσα,...

Σήμερα νιώθω πως επιτέλους έφτασα. Δυο βράδια πριν, ο δρόμος μου μ’ έβγαλε στη Νάξο, τρικυμισμένος δρόμος, σκοτεινός. Γυρνώντας στα πολύβουα στενά, πήρα να σκέφτομαι την Αριάδνη. Το λυπημένο εκείνο κορίτσι που στεκόταν στην άκρη του λιμανιού. Δεν της έφτασε ο θεός και το κρασί του; Το γλέντι και η χαρά της λησμονιάς; Δεν σου έφτασε, τώρα καταλαβαίνω. Είπες, θνητό θέλω εγώ, μ’ ατέλειες κι αναζητήσεις. Μόνο θνητός ξέρει να σκαρφιστεί να βγει απ’ το λαβύρινθο....

Κοίταξε το ρολόι του, περασμένες οχτώ. Μάλλον δε θα ‘ρχότανε. Τουλάχιστον, ας έκανε μια βόλτα. Για να μπορέσει να τη δει σήμερα, είχε πιέσει τη μέρα του πολύ, ακύρωσε μια πολύ σημαντική συνάντηση, τάχα όλο την παραμελούσε με τις δουλειές του κι όλο έτρεχε για τους άλλους. «Το κοινωνικό σύνολο, ο συλλογικός σκοπός», του είχε πετάξει ειρωνικά μια μέρα. «Μα καλά, με δουλεύει, πού είναι τη τώρα;» Εκνευρίστηκε. Από καιρό είχαν βαρύνει τα πράματα κι ήθελε να της...