About Athina


- Athina Zografaki (Patras, 1986)
- B.A in Greek Philology (University of Patras, 2004-09)
- M.A in Language Studies (Lancaster University, 2009-10)
- P.hd. in Linguistics - not finished (Athens, 2011-today)
- Creative writer, editor, text reviser (Αθήνα, 2011-15)
- Next destination: Unknown

Her personal literary efforts constitute a whole parallel universe for her, where she experiments, transforms and transmutes whatever makes her feel provoked. She always works in the energetic sphere of her eternal beloved, who accompanies her from life to life, from plane to plane, from step to step, from one path to another.

“To begin with an a,
To finish with it,
With no circle having being made
But a whirlwind.”

Δεν ξέρω ποιο είναι εκείνο τ'οξυγόνο που εσύ αναπνέεις χωρίς να είναι και δικό μου, αν υπάρχει αέρας που να χαϊδεύει το στήθος σου χωρίς ν' ανατριχιάζει τους δικούς μου πόρους. Δεν ξέρω ποια είναι εκείνη η γη που εσύ πατάς κι εγώ δεν την πατώ, ή αν υπάρχει γειτονιά να πέρασες κι εγώ να μην. Στάση μετρό που να μην κάθισα και που εσύ ξαπόστασες, τραγούδι να ψέλλισες που να μην άκουσα, μυστικό που σε βάρυνε κι εγώ δεν κράτησα, πόνος στην κοιλιά δικός σου που να μην έσκισε κι εμένα. Δεν ξέρω αν υπάρχει χρόνος, μέρα, νύχτα ή μεσημέρι, που να μην έζησα μαζί σου, σε μια αλλόκοτη παράλληλο που όλο συναντιέται κι όλο χάνεται. Δεν ξέρω ποιο...

Ήθελα να φυλάω τρένα, σύρματα, διαδρομές, πηγαιμοί, ταξιδεμοί κι αντίο να ‘σαν ράγες. ΙΤ 200-188/222 να ‘γραφα απέξω στο λεκιασμένο τοίχο μου, αυτόν, τον κίτρινο, αυτόν, με τα πράσινα μπατζούρια του τα χαλασμένα, και με το μοχλό μου να με περιμένει. Να το σιγούρευα από μακριά πως όλοι τους θα φτάναν στον προορισμό, μ’ όλα τους τα συμπράγκαλα, τα κεσεδάκια τους με το φαί, τα μπουκαλάκια τους με το νερό, τα μισοδιαβασμένα τους βιβλία, τα παλιά τους άπλυτα και τα καινούρια τους τα ξεπλυμένα, όλοι τους, μ’ όλα τους να φτάναν και να κάνανε μια γη καινούρια, όλα τα βαγόνια σε ανθρώπινη εντεταλμένη χρεία. Και χωρίς καμία βόμβα μέσα. Μόνο που εγώ είμαι το τρένο, ρεύμα ηλεκτρικό σε ράγες...

Όταν ντύθηκα τη λύπη κι ήρθα να σε βρω, φόραγες μάτια καστανά, μαύρα μαλλιά και δυνατά χέρια. Δε μίλησες, ούτε γέλασες. Μόνο με πήρες αγκαλιά και χάιδεψες τα μαλλιά μου. Κι εγώ σου είπα θέλω να μείνω εδώ. Κι εσύ με κράτησες κοντά σου. Δε μίλησες, δε γέλασες, δεν κοίταξες το ρολόι να φύγω. Μόνο όλο το βράδυ με σκέπαζες να μην κρυώνω και μέτραγες τον πυρετό της λύπης στο μέτωπό μου. Κι εγώ σου είπα ξανά θέλω να μείνω μαζί σου. Πάλι δε μίλησες, ούτε γέλασες που ήσουν αναγκαίος, μόνο μου φίλαγες τα δάκρυα και μύριζες το λαιμό...

Σ’ ΑΓΑΠΩ. Σ’ΑΓΑΠΩ. Σ’ΑΓΑΠΩ. Γράφω για σένα αυτή τη λέξη, και μόνο μαζί σου μαθαίνω την αληθινή της ορθογραφία. Πρώτα το Σ, στέκεται βράχος φαγωμένος, με τη μανία της γης που επιμένει. Κι η απόστροφος, να γυροφέρνει σαν το γλάρο. Μετά το Α, πατημένο γερά στα δυο του πόδια ν’ απλώνει το μεσιανό του χέρι στον ιδρωμένο σβέρκο του Γ, που ξαφνιασμένο γυρνάει στην αναπάντεχη ανατριχίλα του χθες, την κλείνει στον κόρφο του, και τη φέρνει με φόρα στο σήμερα, το δεύτερο Α να τη νιώσει . Δύο τα Α, δύο οι ψυχές, ομοούσιες,...

Στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες, άλλοι θα δουν το μαύρο κι άλλοι το άσπρο, το μαύρο για τα δεσμά, το άσπρο για το πέταγμα. Άλλοι θα δουν τις σηκωμένες γροθιές κι άλλοι τα λυγισμένα γόνατα. Άλλοι τα γέλια, άλλοι τα κλάματα. Άλλοι τα σίδερα ριγμένα κάτω, άλλοι τα σώματα. Πέφτοντας τα σίδερα στα σώματα πέσαν κι εκείνα κάτω. Άλλοι την ήττα κι άλλοι τη νίκη. Στις ίδιες ασπρόμαυρες φωτογραφίες, κάποιοι θα γυρίσουν απ’ την άλλη, και κάποιοι, θα στυλώσουνε το βλέμμα τους για ώρα, κάποιοι θα θυμώσουν, κάποιοι θα βουρκώσουν. Θα είναι όμως κι οι τρελοί, που στις φωτογραφίες θα δούνε μόνο κόκκινο, θα βγουν να...