Athina breathes. Loves. Writes.


Born in Patras in 1986
Finished her Bachelor Degree in Greek Philology in 2009 (University of Patras), followed by a Master Degree in Language Studies in 2010 (Lancaster University, U.K.)
Left her Ph.D. Degree after 5 years of study (University of Athens), for all the reasons of the world, grateful for the broad knowledge she gained throughout the process.
Has worked in the private sector as a copywriter, editor, and proofreader for 4 years (Athens, 2011-2015).

«Δε σκέφτηκα, ήλιε, συγχώρα με, δικαιοσύνη, που σ' είδα γυμνή κι απλή να στέκεσαι μπροστά μου και μου φάνηκες φτωχιά, σ' ήθελα σύνθετη και μ’ ακριβά φορέματα, έτσι με βόλευες να σε φαντάζομαι, εμένα, του κεραυνοβόλου ανθρώπου κι έτσι σε γύρεψα στον κόσμο, σύνθετη και τυφλωμένη, ενώ εσύ, κοιτούσες κατάματα τον ήλιο και ντυνόσουνα από κείνον.»

Ένα ντύμα με χαρωπά προβατάκια που σε κάνουν αυτόματα λύκο και δύο στήθη που σε τρέφουν, όταν μητρικά εκείνα το αποφασίσουν, αφού κατά βάθος, ποτέ δεν ήθελαν το γένι σου, αλλά το παιδικό σου χνούδι. «Πάντως εγώ επιμένω, κύριε Βέλλιο, πώς το μέλλον των κοινωνιών είναι τα παιδιά.» «Κι εγώ επιμένω, κυρία Βετίμη, πως το μέλλον της ανθρωπότητας βρίσκεται στην καλώς εννούμενη ενηλικίωση.»

«Η σκέψη είναι η ταχύτητα του φωτός που ενεργοποιεί τη μάζα και παράγει την ενέργεια. Αντί για ουράνιο και πλουτώνιο χρησιμοποιεί ένα αβαρές ρευστόν που παράγεται από τους ερωτηματικούς συνδέσμους. «Γιατί», «πως», από που», «προς τα που». Η ιερή περιέργεια. Το πάθος της εξερεύνησης.»

«Ευτυχώς που είναι μικρούτσικα κάπως, γιατί μεγαλώνοντας αρκετά, σαν να λέμε στα οχτώ ή στα δέκα τους, ένα άλλο είδος μεροκάματου τα περιμένει, σε παγκάκια που καραδοκούν ηλικιωμένοι και μεσήλικες άντρες που αρέσκονται σε ιδιαίτερες, τρυφηλές και παιδιακίσιες απολαύσεις, πίσω από φιμέ μαύρα τζάμια, ναι, από αυτούς που, αφότου χύσουν πάνω στα καθίσματα, πάνε μετά στο καθαριστήριο για να τα ξεπλύνουν κι έπειτα κάνουν τους μεγάλους τους σταυρούς και φιλούν τη γυναίκα τους στο στόμα.»

Ξέρει πώς είναι, ξέρει. Πώς ο αέρας μυρίζει φύκι όταν έρχεται απ’ τη θάλασσα και πώς όταν φυσάει απ’ το βουνό μυρίζει νεράντζι, πώς η σοκολάτα καραμέλα παίρνει στο στόμα τη γεύση του ποπ-κορν όταν βουτάς το πατατάκι, πώς η ντομάτα με τα άσπρα σπόρια και τις ίνες σαν νευρώνες, είναι ένα πειραγμένο φρούτο, δεν είναι ο καρπός της γης που αγαπά, γι’ αυτό και ψάχνει τα κίτρινα σποράκια σ’ όλα τα πράγματα πια, να