Athina breathes. Loves. Writes.


Born in Patras in 1986
Finished her Bachelor Degree in Greek Philology in 2009 (University of Patras), followed by a Master Degree in Language Studies in 2010 (Lancaster University, U.K.)
Left her Ph.D. Degree after 5 years of study (University of Athens), for all the reasons of the world, grateful for the broad knowledge she gained throughout the process.
Has worked in the private sector as a copywriter, editor, and proofreader for 4 years (Athens, 2011-2015).

Όταν ντύθηκα τη λύπη κι ήρθα να σε βρω, φόραγες μάτια καστανά, μαύρα μαλλιά και δυνατά χέρια. Δε μίλησες, ούτε γέλασες. Μόνο με πήρες αγκαλιά και χάιδεψες τα μαλλιά μου. Κι εγώ σου είπα θέλω να μείνω εδώ. Κι εσύ με κράτησες κοντά σου. Δε μίλησες, δε γέλασες, δεν κοίταξες το ρολόι να φύγω. Μόνο όλο το βράδυ με σκέπαζες να μην κρυώνω και μέτραγες τον πυρετό της λύπης στο μέτωπό μου. Κι εγώ σου είπα ξανά θέλω να μείνω μαζί σου. Πάλι δε μίλησες, ούτε γέλασες που ήσουν αναγκαίος, μόνο μου φίλαγες τα δάκρυα και μύριζες το λαιμό

Εκδόσεις Πατάκη, 2016 Διορθώσεις: Νάντια Κουτσουρούμπα Ο Μηνάς Αβλάμης, πρώην κοσμικός και δημοφιλής συγγραφέας, αντιλαμβάνεται ότι η φαινομενική του «παρρησία» να γράφει πειστικά για τις ζωές των άλλων, είναι ένα τίποτα μπροστά στο θάρρος για την ίδια τη ζωή - το θάρρος που δεν μπόρεσε να δείξει στο κρίσιμο ναυάγιο του Atlantis. “Κι αν δείλιασα να σώσω τα παιδιά στο Atlantis, μπορώ ακόμα να σώσω την Πέρσα – «νεαρό άσπρο ελάφι»”, μοιάζει να λέει σε μια ύστατη προσπάθεια

Σ’ ΑΓΑΠΩ. Σ’ΑΓΑΠΩ. Σ’ΑΓΑΠΩ. Γράφω για σένα αυτή τη λέξη, και μόνο μαζί σου μαθαίνω την αληθινή της ορθογραφία. Πρώτα το Σ, στέκεται βράχος φαγωμένος, με τη μανία της γης που επιμένει. Κι η απόστροφος, να γυροφέρνει σαν το γλάρο. Μετά το Α, πατημένο γερά στα δυο του πόδια ν’ απλώνει το μεσιανό του χέρι στον ιδρωμένο σβέρκο του Γ, που ξαφνιασμένο γυρνάει στην αναπάντεχη ανατριχίλα του χθες, την κλείνει στον κόρφο του, και τη φέρνει με φόρα στο σήμερα, το δεύτερο Α να τη νιώσει . Δύο τα Α, δύο οι ψυχές, ομοούσιες,

“Before anything, in your research project, pay attention to your hunch!”, one of our academic teachers and a field researcher used to advise us, during the methodology course of our M.A at Lancaster. And although there are many others across the academic sector who “detest” any kind of “introspection” in their research and methodology, I came to realize back then that there is an ultimate truth in this: You see, before any act of creation, research or

Στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες, άλλοι θα δουν το μαύρο κι άλλοι το άσπρο, το μαύρο για τα δεσμά, το άσπρο για το πέταγμα. Άλλοι θα δουν τις σηκωμένες γροθιές κι άλλοι τα λυγισμένα γόνατα. Άλλοι τα γέλια, άλλοι τα κλάματα. Άλλοι τα σίδερα ριγμένα κάτω, άλλοι τα σώματα. Πέφτοντας τα σίδερα στα σώματα πέσαν κι εκείνα κάτω. Άλλοι την ήττα κι άλλοι τη νίκη. Στις ίδιες ασπρόμαυρες φωτογραφίες, κάποιοι θα γυρίσουν απ’ την άλλη, και κάποιοι, θα στυλώσουνε το βλέμμα τους για ώρα, κάποιοι θα θυμώσουν, κάποιοι θα βουρκώσουν. Θα είναι όμως κι οι τρελοί, που στις φωτογραφίες θα δούνε μόνο κόκκινο, θα βγουν να