About Athina

- Born in Patras in 1986
- Finished her Bachelor Degree in Greek Philology in 2009 (University of Patras), followed by a Master Degree in Language Studies in 2010 (Lancaster University, U.K.)
- Left her Ph.D. Degree after 5 years of study (University of Athens), for all the reasons of the world, grateful for the broad knowledge she gained throughout the process.
- Worked in the private sector as a creative writer, editor, and proofreader for 4 years (Athens, 2011-2015) but then, again, she changed her mind.

She reads and writes a lot. Really. In fact, that’s the only thing she has never stopped doing since she was a child.
Her personal literary efforts constitute a whole parallel universe where she experiments, transforms and transmutes whatever makes her feel provoked.
She always works in the energetic sphere of her eternal beloved, who accompanies her from life to life, from plane to plane, from one path to another.
But eventually, she had to overcome it and learn to live “without”.
Now she’ s free, she can wholeheartedly continue with her exploration.

“To begin with an A,
To finish with it,
With no circle having being made
But a whirlwind.”


Γυναίκα κρυστάλλινη, χιονάκι φρέσκο πάνω στην άμμο, σου ‘πανε, έλα, θα σε κάνω, τι θα σε κάνω, φέρανε υφάσματα βαριά και σκουλαρίκια και μαντίλια, σ' έβαλαν από κάτω, κι είπανε, τώρα θα γίνεις γυναίκα χρυσή. Και κροταλίσαν

Φεύγοντας, πήρα μια χορδή της λύρας σου. Βρίσκεται στα μαλλιά μου. Γι’ αυτό και δεν μπορείς να παίξεις. Και να σου πω, φοβάμαι μην καμιά φορά έρθεις σαν τον Ορφέα να με βρεις, γλυκάνεις την

Εάν εσύ δεν είχες λείψει, δε θα ‘ξερα πώς να σε αγαπώ, ούτε πώς να σε περιμένω. Σαν κακομαθημένο της ζωής, θα ‘φερνα μάταιους γύρους, με κούφιο βλέμμα θα ‘στελνα στ’ άστρα κούφιες

Δεν ξέρω ποιο είναι εκείνο τ'οξυγόνο που εσύ αναπνέεις χωρίς να είναι και δικό μου, αν υπάρχει αέρας που να χαϊδεύει το στήθος σου χωρίς ν' ανατριχιάζει τους δικούς μου πόρους. Δεν ξέρω ποια είναι εκείνη η γη που εσύ

Ήθελα να φυλάω τρένα, σύρματα, διαδρομές, πηγαιμοί, ταξιδεμοί κι αντίο να ‘σαν ράγες. ΙΤ 200-188/222 να ‘γραφα απέξω στο λεκιασμένο τοίχο μου, αυτόν, τον κίτρινο, αυτόν, με τα πράσινα μπατζούρια του τα χαλασμένα, και με το μοχλό μου να με περιμένει. Να

Όταν ντύθηκα τη λύπη κι ήρθα να σε βρω, φόραγες μάτια καστανά, μαύρα μαλλιά και δυνατά χέρια. Δε μίλησες, ούτε γέλασες. Μόνο με πήρες αγκαλιά και χάιδεψες τα μαλλιά μου. Κι εγώ σου είπα θέλω

Σ’ ΑΓΑΠΩ. Σ’ΑΓΑΠΩ. Σ’ΑΓΑΠΩ. Γράφω για σένα αυτή τη λέξη, και μόνο μαζί σου μαθαίνω την αληθινή της ορθογραφία. Πρώτα το Σ, στέκεται βράχος φαγωμένος, με τη μανία της γης που

Στις ασπρόμαυρες φωτογραφίες, άλλοι θα δουν το μαύρο κι άλλοι το άσπρο, το μαύρο για τα δεσμά, το άσπρο για το πέταγμα. Άλλοι θα δουν τις σηκωμένες γροθιές κι άλλοι τα λυγισμένα γόνατα. Άλλοι