Athina breathes. Loves. Writes.


Born in Patras in 1986
Finished her Bachelor Degree in Greek Philology in 2009 (University of Patras), followed by a Master Degree in Language Studies in 2010 (Lancaster University, U.K.)
Left her Ph.D. Degree after 5 years of study (University of Athens), for all the reasons of the world, grateful for the broad knowledge she gained throughout the process.
Has worked in the private sector as a copywriter, editor, and proofreader for 4 years (Athens, 2011-2015).

Amituofo Report #11

tiger amituofo kung fu animal

Amituofo Report #11

Καλοκαίρι. Ξεκινήσαμε ξανά τις προπονήσεις στο δάσος. Εκεί, κατά τις 8.30 περίπου, ο ήλιος πέφτει. Κάποιες φορές, ο αέρας δεν κουνιέται. Τα δέντρα παύουν ό, τι έκαναν και μας κοιτούν. Και τα πουλιά μέσα απ’ τα κλαδιά τους. Εμείς είμαστε αφημένοι εντελώς στις κινήσεις, αν και εγώ χαλαρώνω πολύ δύσκολα και ο δάσκαλος μού λέει συνέχεια να μη σφίγγομαι. Και έχει δίκιο.

Πάνω που πάω να αφεθώ, κάτι με σταματάει. Νομίζω είναι η καρδιά μου. Χρειάζεται να την αφήσω να αναπνεύσει. Θέλει να αγαπήσει απ’ την αρχή, παρά τα λάθη και το ρίσκο. Θέλει να μπαίνει μέσα στα χέρια μου, στα πόδια μου, στην κοιλιά μου, θέλει να μπαίνει μέσα στο κεφάλι μου και του σταματάει τις σκέψεις. Αυτός είναι ο ρόλος της. Μα εγώ τους τελευταίους μήνες ίσως την αποστερώ από τη δουλειά που είναι φτιαγμένη να κάνει. Δεν την αφήνω να φανεί. Να κλάψει, να ψάξει, να λάμψει μέσα από το δάκρυ της. Να αγαπήσει χωρίς όρους.

Θέλω να την αφήσω ακόμα μια φορά να κάνει το δικό της. Τι μέσα στα τόσα αγκάθια, φύτρωσε ένα ρόδο. Πώς να το κόψω, αν η ζωή το εμπιστεύτηκε να ανθίσει; Ποια είμαι εγώ που ζητώ να καλουπιάσω τον παλμό της στα μέτρα και τα σταθμά των άλλων; Τι πάει να πει, δεν πρέπει; Η καρδιά μου αγαπά. Πολύ. Δεν το είχα καταλάβει πως αγαπά. Όμως κουράστηκε. Δε θέλει να το κρύβει πια.

Για αυτό σφίγγομαι στις κινήσεις.

Άλλες φορές πάλι, όπως χτες, ο αέρας λυσσομανούσε με δύναμη, λες και θα μ’ έπαιρνε στους ώμους του να τρέξει. Ξαφνικά, σχηματίστηκε μέσα μου:

“Gone with the wind…!”

Αφέθηκα στον άνεμο, το στοιχείο-στοιχειό μου, και ρώτησα θλιμμένα:

“Πού πηγαίνει η αγάπη όταν πεθαίνει; Πού να τη βρει κανείς, αν την αφήσει να την πάρει ο άνεμος;”

Με θλίβει που βαριέμαι λίγο-λίγο στο ταξίδι της αγάπης. Που δε νιώθω πάντα έτοιμη να την κρατήσω με νύχια και με δόντια. Που την αφήνω να την πάρει ο άνεμος να τη σηκώσει κι εγώ δεν τρέχω ξωπίσω της να την πιάσω μη μου φύγει. Στεναχωριέμαι που τη μια ημέρα λάμπει και την άλλη σβήνει.

Καρδιά μου, ανάμεσα στο σ’ αγαπώ και στο κουράστηκα, ανάμεσα στο θέλω μα δεν ξέρω αν μπορώ, ανάμεσα στο ήρθα να σε βρω, αλλά κάθε φορά έλειπες, κάπου εκεί ανάμεσα, ο άνεμος φυσάει. Κάπου εκεί ανάμεσα σέρνεται η σιωπή των δέντρων και πάντα κάτι μ’ αφήνει μόνη ξανά κάτω απ’ τον ίδιο ουρανό που κάποτε πίστεψα σε σένα.

Τι κι αν περπατάμε πλάι-πλάι; Πέτρωσαν οι σιωπές σε μήνες κι εγώ δεν ξέρω σε ποια απόχρωση θα με ‘βρει η κάθε μέρα.

Πώς θα ‘ταν άραγε το “Gone with the wind…!” αν ήταν χρώμα;

Κι αν σφίγγομαι, είναι ίσως που η καρδιά γνωρίζει πως με κάθε καινούριο σ’ αγαπώ, κρυφογελά και ένα αντίο.

 

Copyright © 2020. Αθηνά Ζωγραφάκη. «All rights reserved».

 

Δίχως Σχόλια

Αφήστε το σχόλιό σας.