Athina breathes. Loves. Writes.


Born in Patras in 1986
Finished her Bachelor Degree in Greek Philology in 2009 (University of Patras), followed by a Master Degree in Language Studies in 2010 (Lancaster University, U.K.)
Left her Ph.D. Degree after 5 years of study (University of Athens), for all the reasons of the world, grateful for the broad knowledge she gained throughout the process.
Has worked in the private sector as a copywriter, editor, and proofreader for 4 years (Athens, 2011-2015).

Από την αγάπη – ανάγκη στην αγάπη – τροφό

Από την αγάπη – ανάγκη στην αγάπη – τροφό

Δυσκολία να αγαπηθώ ή δυσκολία να αγαπήσω;

Τόσα έχουν ειπωθεί για την αγάπη. Τόσα έχουν γραφτεί. Κι όμως, όπως αναφέρει ο κοινωνικός ψυχολόγος Έριχ Φρομ ήδη από το 1950, ακόμα πιστεύουμε ότι το νόημα της αγάπης είναι να αγαπηθούμε από τους άλλους και όχι να αγαπήσουμε εμείς οι ίδιοι.

Και με αυτή μας τη μετάθεση,

απεμπολούμε κάθε δική μας ευθύνη

στο πεδίο της αγάπης.

Και ίσως για αυτό αφήσαμε τις διάφορες θρησκευτικές γιορτές του χρόνου ανά τον κόσμο να εμπορευματοποιηθούν. Aφού δεν αναλαμβάνουμε εμείς το καθημερινό μας έργο, θα πρέπει να το κάνει κάποιος άλλος για εμάς.

Και μάλιστα, με τους δικούς του όρους: Τη μέγιστη κερδοφορία, τη μέγιστη παραγωγή και κατανάλωση, τη μέγιστη επίδειξη, και μόνο για ορισμένες μέρες μέσα στο χρόνο˙ μην και συνηθίσουμε πολύ στις ευγενικές αξίες και μας φανεί άσχημος ο καπιταλισμός και θέλουμε τίποτα τρελά πράγματα, π.χ. κοινοκτημοσύνες, ελευθερία έκφρασης, ειρήνη και τα συναφή – ναι, ναι, όλα αυτά τα ενοχλητικά που δεν είναι να τα ζει κανείς 365 μέρες, αλλά μόνο δυο – τρεις μες στο χρόνο.

Να μ’ αγαπούν, να μην πληγωθώ, να μ’αγαπούν, μη νιώθω μόνος/η, να μ’ αγαπούν, να με χρειάζονται, να με θέλουν. Οι άλλοι, πάντα οι άλλοι. Όχι εγώ. Να που όμως, τελικά, αγαπιέται κανείς μόνο αν είναι σε θέση να αγαπήσει.

Η ικανότητα ν’ αγαπάς και όχι να αγαπιέσαι,
είναι το πιο δύσκολο επίτευγμα.

Μα εμείς, συνήθως, επιστρατεύουμε κάθε τόσο εξωτερικούς, λαμπερούς, μοδάτους παράγοντες να μας θυμίσουν ότι κάποιος μας «αγαπάει» και τότε, στιγμιαία μόνο, γινόμαστε «ευτυχισμένοι» και για λίγο μόνο, σαν τους «ναρκομανείς» που πήραν για λίγο τη δόση τους. Για αυτό χρειαζόμαστε μανιωδώς «εορτασμούς», επετείους και υπενθυμίσεις κάθε είδους. Να συμβολίσουμε το ένα, να ευχηθούμε το άλλο, να περιμένουμε ακόμα ένα θαύμα να γίνει από μόνο του, χωρίς τη δική μας δουλειά της κάθε μέρας.

Οι τελετουργίες μας τυπικές, όχι πολύ συνειδητές, απομεινάρια πρακτικών που έχουμε ξεχάσει τη ρίζα τους. Ούτε διερωτόμαστε πια για αυτές, ούτε και ψάχνουμε το βαθύτερο νόημά τους. Υποκειμενικά μόνο ορίζουμε το τι και το πώς, χωρίς βάσανο, χωρίς αποδείξεις, χωρίς έρευνα.

«Κάθε μέρα γιορτή, δε γίνεται», μια σιγανή φωνή, με περιμένει στη γωνία.

Και όμως. Όταν κοιτάω γύρω μου, κάθε μέρα είναι γιορτή, όπως και κάθε μέρα είναι θρήνος, απώλεια.

Κάθε μέρα ενσαρκώνονται άνθρωποι στη γη και έπειτα, φεύγουν.

Κάθε μέρα συλλαμβάνονται άνθρωποι σε μήτρες γυναικών και κάποιοι από εμάς γίνονται λίπασμα για λουλούδια.

Κάθε μέρα, ο πόθος οδηγεί τα σώματα να φτιάξουνε ζωή απ’ την αρχή και κάθε μέρα, ένας έρωτας σβήνει.

Κι αν λέμε πως αγαπάμε, κάθε μέρα αγαπάμε, όχι περιστασιακά.

Κάθε μέρα είμαι αδερφός. Κάθε μέρα σύντροφος. Κάθε μέρα γονιός. Κάθε μέρα συνάδελφος. Κάθε μέρα δάσκαλος. Κάθε μέρα αγρότης. Κάθε μέρα τεχνίτης. Κάθε μέρα επιστήμονας. Κάθε μέρα ζω, κάθε μέρα πεθαίνω, κάθε μέρα άνθρωπος.

Κάθε μέρα δημιουργώ την κάθε μέρα.

Μέσα από ό, τι φτιάχνω, έρχεται και με κοιτάει ένα copy-paste της αγάπης μου και μου δείχνει τα έργα μου: Αυτά που έκανα, που δεν έκανα, αυτά που δεν μπόρεσα να κάνω κι ας ήθελα, αυτά που θα μπορούσα να έχω κάνει και αμέλησα. Η αδελφοσύνη, η αλληλεγγύη, η ανθρωπιά, η αφοσίωση, η κατανόηση, η αγάπη, η ευτυχία είναι η «μαγιά» με την οποία με έχει εξελίξει η γη η ίδια, και είμαι κομμάτι της με κάθε μου κύτταρο.

Αναπνέω κάθε μέρα από αυτή τη «μαγιά» κερδίζοντας ή χάνοντας το στοίχημα, είτε είναι μέρα γιορτής, είτε μέρα θρήνου. Δεν είμαι παρά μια αιώνια ταξιδεύτρια των αισθημάτων, των εμπειριών και της ζωής. Και μπορώ να επιλέξω να φτιάξω αγάπη απ’ την αρχή, κάθε στιγμή.

Δικαιωματικά «καταδική» μου

και ανόθευτη στην πηγή της.

Δεν πωλείται. Δεν αγοράζεται.

Δεν απαλλοτριώνεται.

Δεν ανταλλάσσεται.

Μια αγάπη που να είναι όπως εγώ, αλλά να αυτονομείται από μένα για να με κάνει να ιδρώσω να τη φτάσω.

Μια αγάπη που να έχει τη μορφή μου και να έχω τη δική της.

Μια αγάπη εκπόρευση, ατόφια, γνήσια. Να μην μπορεί να φύγει, να πάψει, να αλλοιωθεί.

Από την αγάπη – ανάγκη, που όλο ζητά και όλο κάτι της λείπει, στην αγάπη – τροφό που αυτοτροφοδοτείται για να εξαπλωθεί ακόμα περισσότερο χωρίς όρους, απλά επειδή δεν μπορεί να αντέξει τον εαυτό της περιορισμένο και της έρχεται να σκάσει.

Και κάνει το μπαμ. Γιατί είναι αγάπη και δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.

«Κάθε μέρα γιορτή, δε γίνεται, σου λέω».

«Και τι ξέρεις εσύ;»

«Από γιορτές; Ένα σωρό…!» 

«Από αγάπη; Ξέρεις;»

 

 

Copyright © 2020. Athina Zografaki. All rights reserved.


Thank you, Junsung Back, from Pixabay!

Δίχως Σχόλια

Αφήστε το σχόλιό σας.