Athina breathes. Loves. Writes.


Born in Patras in 1986
Finished her Bachelor Degree in Greek Philology in 2009 (University of Patras), followed by a Master Degree in Language Studies in 2010 (Lancaster University, U.K.)
Left her Ph.D. Degree after 5 years of study (University of Athens), for all the reasons of the world, grateful for the broad knowledge she gained throughout the process.
Has worked in the private sector as a copywriter, editor, and proofreader for 4 years (Athens, 2011-2015).

Μια επίσημη απάντηση στο κεκαλυμμένο σκότος ενός άμβωνα…

Μια επίσημη απάντηση στο κεκαλυμμένο σκότος ενός άμβωνα…

Η αφορμή

Όχι μόνο δεν άρκεσε να πλαγιοκοπούμε ως βαλκανικό κράτος -με πρόσχημα την τουρκική απειλή- στα σύνορά μας ανθρώπους πονεμένους, απάτριδες που έφτασαν μέχρι εκεί από καθαρή τύχη, (αν αναλογιστεί κανείς τι συμβαίνει στα καραβάνια που ξεκινούν από την εμπόλεμη και οικονομικά κατεστραμμένη Μέση Ανατολή).

Όχι, δεν ήταν  αρκετό αυτό. Έπρεπε ο καθησυχασμός των συνειδήσεών μας για αυτό που αφήνουμε ως πολίτες την κυβέρνησή μας να κάνει, να έχει και τη «βούλα» της επίσημης Εκκλησίας, για να έχουμε… εύκολο παράδεισο. Μην και ιδρώσουμε να κάνουμε καμιά υπέρβαση και μας πέσει βαρύς ο σταυρός…

Λέξεις, λέξεις, λέξεις. Που σκοτώνουν πράγματα και ανθρώπους.

Μαθαίνουμε λοιπόν ότι ο Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος, αφού αναφέρθηκε στον κορονοϊό, βρήκε μια εξαιρετική ευκαιρία για εθνικοπερήφανη προπαγάνδα, παρομοιάζοντας την Ελλάδα του 2020 με την Κωνσταντινούπολη του 1453 («προσπάθεια αλώσεως της χώρας διά των παράνομων μεταναστών»), ταυτίζοντας τα προσφυγικά ρεύματα που βρίσκονται παράνομα εγκλωβισμένα μεταξύ των συνόρων των δικών μας και της Τουρκίας, με έναν ιό («κινδυνεύουμε από τον συνοριο-ιό»), κατά την προσφιλή συνήθεια του Χίτλερ να παρομοιάζει τους Εβραίους με μιάσματα. Επιπλέον, κάλεσε να «αγρυπνήσουμε για αυτούς  που φυλάσσουν τα σύνορά μας», παίρνοντας επίσημη θέση υπέρ των χειρισμών της Κυβέρνησης.

Κι ενώ σε κάθε εποχή και σε πολλούς πνευματικούς κύκλους έχει τεθεί το ερώτημα αν όντως οι εκπρόσωποι των επίσημων θρησκειών πρεσβεύουν το «φως» ή το «σκότος» και με ποιες ιδεολογίες και πολιτικές επιλέγουν να εξυπηρετούν τη μία ή την άλλη ατζέντα, αυτό που θα ήθελα να καταθέσω δημόσια ως προβληματισμό είναι το εξής:

Κατά πόσο οι προσερχόμενοι στα διάφορα χριστιανικά κηρύγματα, με όλη τους την καλή διάθεση και πίστη για τις προτροπές που θα ακούσουν από τον άμβωνα,  μπορούν να διακρίνουν αν τα λεγόμενα ενός ιερέα συνάδουν με το βίωμα της χριστικής αγάπης ή αν είναι απλά μια συνταγή για «εύκολο παράδεισο»;

Η προσωπική μου θέση

Η απάντηση που εγώ δίνω προσωπικά και τη μοιράζομαι δημόσια είναι ότι σε διατυπώσεις τέτοιου τύπου, που μιλάνε για μια εύκολη, εθνικά περιορισμένη «αγάπη», «αγάπη» που απευθύνεται μόνο σε κάποιους και όχι σε όλους, που αντί να ανορθώνει την ανθρώπινη υπόσταση την υποβιβάζει σε «ιό», τον οποίο θα πρέπει να πολεμήσουμε με όλο μας το μένος ως κρατικός μηχανισμός, δεν αντιλαμβάνομαι καθόλου, μα καθόλου «Χριστό».

Κάτι άλλο, ίσως. Χριστό, όμως, όχι.

Γιατί, στη βιβλιοθήκη μου, πλάι σε όλα τα άλλα αναγνώσματα, υπάρχουν και κάποιες επιστολές που είχε δημοσιεύσει κάποτε ο Γέροντας Παΐσιος, περίπου το 1994, στις οποίες αναφέρει χαρακτηριστικά:

«Εάν υπάρχουν αγκαθωτά σύρματα στα σύνορα των ορθοδόξων χριστιανών, αυτό φανερώνει την αγκαθοποιημένη πνευματική μας κατάσταση και μόνον όνομα Χριστού φέρουμε και δεν είμαστε στην ουσία χριστιανοί και το όνομα του Χριστού μόνο κλείνουμε και όχι το Χριστό, ο οποίος δεν κλείνεται…»

Η αντίθεση μεγάλη.

Αν αρνιόμουν να τη δω, θα έπρεπε να καταργήσω τη νοημοσύνη μου. Αν ήθελα να δικαιολογηθώ για την απάθειά μου ως πολίτης που βλέπω το άδικο, την κτηνωδία απέναντι στους συμπολίτες μου από μια άλλη χώρα, θα έπρεπε να σκύψω από ντροπή στο άκουσμα της λέξης «Χριστός»  και να αντικαταστήσω το φως του με το σκότος, ίσως και με ένα άλλο όνομα.

Και θα έπρεπε, επίσης, να ανοίξω την Καινή Διαθήκη, να πάω στην Α’ Επιστολή του Αποστόλου Παύλου προς Κορίνθιους και να σκίσω από μέσα τις σελίδες που λένε:

«Εάν μιλώ τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη,  έγινα χαλκός που κάνει ήχους ή ένα κύμβαλο, που βγάζει κρότους. Και αν έχω χάρισμα προφητείας και γνωρίζω όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έχω όλη την πίστη, ώστε να μεταθέτω βουνά, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε δεν είμαι τίποτε. Και αν μοιράσω σε ελεημοσύνες όλη μου την περιουσία και αν παραδώσω το σώμα μου να καεί, αλλά δεν έχω αγάπη, καμιά ωφέλεια δεν έχω. Η αγάπη ποτέ δε θα πάψει να υπάρχει. Εάν είναι προφητείες, θα καταργηθούν. Αν είναι γλώσσες, θα πάψουν. Αν είναι γνώση, θα καταργηθεί, γιατί μερική γνώση έχουμε και μερική προφητεία. Αλλά όταν έλθει το τέλειο, τότε το μερικό θα καταργηθεί.»

Μα δε θέλω να το κάνω. Γιατί για κάθε ανθρώπινη υπόσταση που καταργώ, καταργώ και εμένα. Το DNA μου είναι ίδιο με όλο των άλλων ανθρώπων. Και άρα και η ανάγκη μου για τροφή, ένδυση, στέγη, περίθαλψη, αξιοπρέπεια.

Βάζω τον εαυτό μου στη θέση τους και δε θα ήθελα να βρίσκομαι αυτή τη στιγμή στα ελληνικά σύνορα, με την ελληνική και τουρκική Κυβέρνηση να κάνει φαντασμαγορικά γυρίσματα πυγμής υποψήφια για Όσκαρ.

Ο ουρανός που κοιτώ κάθε μέρα δεν έχει χαραγμένα σύνορα. Μόνο στη γη τα βλέπω να υπάρχουν και να πληγώνουν. Να με σταματούν, να με κλείνουν, να ορίζουν με τη βία το ποιοι άνθρωποι αξίζουν να ζουν και ποιοι όχι. Δεν έχω καταφέρει να καταργήσω ακόμα το μερικό και αντί να το βαφτίζω «όλον», χαίρομαι που υπάρχει κάπου κάτι να μου το υπενθυμίζει και να μη μη μ’ αφήνει σε ησυχία μέχρι να το καταφέρω.

«Αγκαθοποιημένη» η πίστη μας, γιατί δεν έγινε ποτέ γνώση και εμπιστοσύνη.

«Αγκαθοποιημένες» και οι πολιτικές μας επιλογές, αφού δε διέπονται από αγάπη.

«Αγκαθοποιημένες» και οι σκέψεις μας, όταν αβίαστα λέμε: Μα δεν μπορούμε να αντέξουμε τόσο κόσμο στη χώρα μας! και προσπαθούμε να ξεφύγουμε από τη συνείδησή μας.

Το αγκάθινο στεφάνι που έμπηξαν κάποτε στο ανθρώπινο, όλο αίματα κρανίο ενός απελευθερωμένου συνειδησιακά δάσκαλου της Ρωμαϊκής Εποχής, το κουβαλάμε μαζί μας.

Και με την πρώτη ευκαιρία το μπήγουμε ξανά και ξανά στα ιδρωμένα μαλλιά του συνανθρώπου μας, που δεν έχει πού να σταθεί, εξαιτίας των δικών μας πολιτικών επιλογών.

Καλή Ανάσταση, λοιπόν.

Μέσα στην υποκρισία, την εθνική ψωροπερηφάνια και το κεκαλυμμένο σκότος που τόσο εύκολα τάζει παράδεισο χωρίς υπέρβαση, προσποιούμενο το φως στα μάτια μας.

 

Copyright © 2020. Athina Zografaki. «All rights reserved».


Ευχαριστώ τη φωτογράφο marina32 από το Pixabay για τη φωτό!

Δίχως Σχόλια

Αφήστε το σχόλιό σας.