Athina breathes. Loves. Writes.


Born in Patras in 1986
Finished her Bachelor Degree in Greek Philology in 2009 (University of Patras), followed by a Master Degree in Language Studies in 2010 (Lancaster University, U.K.)
Left her Ph.D. Degree after 5 years of study (University of Athens), for all the reasons of the world, grateful for the broad knowledge she gained throughout the process.
Has worked in the private sector as a copywriter, editor, and proofreader for 4 years (Athens, 2011-2015).

9 + 1: Ο «αντίστροφος» καθρέφτης της μακροχρόνιας ανεργίας

mirror

9 + 1: Ο «αντίστροφος» καθρέφτης της μακροχρόνιας ανεργίας

Σύμφωνα με τα επίσημα (μόνο) στοιχεία, το 19,5% του εγχώριου πληθυσμού –με διαφοροποιημένες κατανομές ανά γεωγραφική περιοχή, φύλο, ηλικία και εργασιακό αντικείμενο- αντιμετωπίζει το πολύ σοβαρό πρόβλημα της ανεργίας και μάλιστα, της μακροχρόνιας.

Οι λόγοι που ισχύουν σε κάθε περίπτωση είναι διαφορετικοί για τον καθένα, ωστόσο, θα ήταν λάθος να υποθέσουμε βεβιασμένα ότι η μακροχρόνια ανεργία είναι προσωπική ευθύνη του -καθόλου αμελητέου- 19,5%: Υπάρχουν πολλοί συστημικοί παράγοντες που συνδυάζονται κάθε φορά για να έχουμε αυτό το οικτρό αποτέλεσμα, και μάλιστα σε εποχές που δεν παρουσιάζεται κορεσμός, αλλά μεγαλύτερη ανάγκη για υποστήριξη, υποδομές και εκσυγχρονισμό των θεωρητικών και τεχνικών γνώσεων, λόγω των κραυγαλέων κενών σε υγεία, εκπαίδευση, ποιοτικές και καινοτόμες υπηρεσίες εγκάρσια και στον ιδιωτικό δημόσιο και στο δημόσιο τομέα.

Αυτό που θα ήθελα να μοιραστώ δημόσια όμως σήμερα – και το κάνω με γνώση ότι πολλοί βιώνουν αυτό που βιώνω κι εγώ – είναι στο πώς μπορούν τα πρόσωπα του οικείου περιβάλλοντος ενός μακροχρόνια άνεργου, αν πραγματικά ενδιαφέρονται, να τον/την υποστηρίξουν ουσιαστικά, μέσα από έναν σκληρό, ειρωνικό και ενίοτε κωμικοτραγικό «αντίστροφο καθρέφτη» λόγων και στάσεων.

Τα παραφρασμένα παραδείγματα που ακολουθούν είναι όλα πραγματικά, συλλεγμένα και εντυπωμένα στη μνήμη μου προσεκτικά τα τελευταία τέσσερα χρόνια και, χωρίς να τα αποδίδω πάντοτε σε εγγενή κακή πρόθεση, μπορώ  πλέον με ασφάλεια, όσο και αν αυτό «ξεβολεύει», να τα αποδώσω σε έλλειψη α) ενσυναίσθησης και β) αληθινής προαίρεσης για βοήθεια.

Ναι… all puns intended!


1. «Ξέρω έναν γνωστό που μίλησα τις προάλλες και έλεγε ότι μία φίλη του τώρα ανοίγει ένα καινούριο μαγαζί…»: Έλα τώρα, αλήθεια πιστεύεις ότι με αυτόν τον τρόπο μπορείς να με βοηθήσεις; Και αν όντως ισχύουν όλα αυτά, γιατί δε θυμάσαι να μου πεις ούτε το όνομα του γνωστού, ούτε της φίλης του, ούτε καν το είδος της νέας επιχείρησης που λες ότι ανοίγει; Το άλλο με τον Τοτό, το ξέρεις; Ή μήπως ούτε και αυτό το θυμάσαι;

Κάν’ το αλλιώς: Αντί να το παίζεις ο σωτήρας παράγοντας που έχει γνωστούς εδώ κι εκεί, φρόντισε πριν μου απευθύνεις το λόγο, να έχεις εξακριβώσει με σαφήνεια σε τι αναφέρεσαι, με διασταυρωμένες πληροφορίες, ονόματα, τηλέφωνα, διαδικτυακό τόπο, ονομασία και εργασιακό αντικείμενο της συγκεκριμένης θέσης κ.λπ. Οτιδήποτε άλλο μας είναι εξαιρετικά ψυχοφθόρο. Αν δεν έχεις κάτι συγκεκριμένο να μας προτείνεις, μπορούμε να μιλήσουμε για κάτι άλλο. Επειδή είμαι άνεργος/η δε σημαίνει ότι δεν έχω άλλα ενδιαφέροντα, όνειρα ή δημιουργικά σχέδια.

2. «Μήπως αν έπαιρνες πάλι τηλέφωνο; Μήπως αν επέμενες ακόμα λίγο να τον/την πιάσεις στο φιλότιμο; Δεν πρέπει να τα παρατάς έτσι εύκολα!» Μισό λεπτό, γιατί εδώ, μάλλον κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις. Ένας άνθρωπος που κατά πάσα πιθανότητα έχει ήδη πετάξει το βιογραφικό μου στα σκουπίδια -για τους δικούς του θεμιτούς ή αθέμιτους λόγους- και δεν έχει επικοινωνήσει μαζί μου, δεν το έκανε επειδή δεν του έχει μείνει φιλότιμο, αλλά επειδή, σε αυτή τη φάση έτσι έκρινε. Το να επιμείνω με περιττά τηλέφωνα και πίεση, σαν να ήμουν ζητιάνος/α και όχι ένας αξιόλογος μελλοντικός συνεργάτης, πρώτα από όλα μειώνει την αξία μου ως άνθρωπο και έπειτα ως δυνάμει εργαζόμενου. Πώς ακριβώς νομίζεις ότι με τα παρακάλια μπορεί κανείς σε μία τρομερά πιεστική και επιβαρυμένη αγορά εργασίας να κερδίσει κάτι;

Καν’ το αλλιώς: Ρώτα με αν θες για ποιους λόγους πιστεύω ότι ο δείνα ή ο τάδε δεν απάντησε και άφησέ με να σου πω πρώτα πώς βλέπω τα πράγματα ως insider. Θα χαρώ να μου πεις τη γνώμη σου, εφόσον σε ρωτήσω. Πάντα υπάρχουν λόγοι, άλλες φορές λογικοί (π.χ. κάποιος θέλει, αλλά δεν μπορεί να προσλάβει προσωπικό κι ας το χρειάζεται, έχει καλύψει όλες τις υπάρχουσες ανάγκες κ.λπ.) ή παράλογοι (π.χ. δεν του έκανε η φάτσα μου, ο χαρακτήρας μου ή διαφωνεί με τα πολιτικά μου πιστεύω – μην ακούσω να γελάσει κανείς γιατί θα είναι ο πρώτος ψεύτης… Ναι, στη σημερινή αγορά εργασίας, θα ήμασταν ψεύτες να μην παραδεχτούμε ότι το αν ανήκεις ή δεν ανήκεις σε κάποια συγκεκριμένη πολιτική κλίκα, ένθεν και ένθεν, μπορεί να είναι λόγος ανεργίας).

Λογικός ή παράλογος ο λόγος, είναι λόγος που φέρνει ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα και με το να λες ότι τα παρατάω εύκολα όταν δε σέρνομαι πίσω από τον κάθε ένα,  είναι σαν να μετακυλύεις τους λόγους του άλλου, επάνω μου. Ως μακροχρόνια άνεργη, όχι μόνο δεν τα παρατάω, αλλά συνεχίζω να έχω αξιώσεις και αν κρίνω ότι μου κλείνουν την πόρτα, έχω δικαίωμα να τους κλείσω κι εγώ τη δική μου και να συνεχίσω απτόητη. Οι μακροχρόνια άνεργοι σήμερα στη χώρα, κάνουν μια ηρωική καθημερινή προσπάθεια με έντιμους και αξιοπρεπείς όρους να διατηρήσουν το χαμόγελο και τη ζωντάνια τους, παρά το γεγονός ότι δυσκολεύονται να κάνουν ακόμα και το εν τέταρτο από αυτά που βλέπουν να απολαμβάνουν οι υπόλοιποι. Πριν κάνεις τη χορτάτη σου κριτική, φρόντισε να μπεις στη θέση μου και σκέψου πώς θα τα είχες καταφέρει εσύ. Ή μήπως χρειάζεται να έρθεις πραγματικά στη θέση μου για να καταλάβεις;

3.«Αποκλείεται με τόσα προσόντα και να μην έχεις δουλειά. Κάτι κάνεις λάθος!» Γι’ αυτό, τώρα, αλήθεια, αξίζει να παραφερθεί οποιοσδήποτε μακροχρόνια άνεργος/η και να μοιράσει κάμποσα σκαμπίλια εδώ κι εκεί. Και ο λόγος είναι απλός: Το πρόβλημα της ανεργίας στην Ελλάδα δεν ήταν ποτέ προσωπικό, αλλά συστημικό και παραγωγικό. Η προσφορά και η ζήτηση καθορίζεται από τους νόμους του ισχύοντος οικονομικού κυρίαρχου παραδείγματος που λέγεται καπιταλισμός ή πιο ευγενικά «οικονομία της αγοράς»- δεν τα λέω εγώ, ο John Kenneth Galbraith τα λέει. Αυτό, σε συνδυασμό με την έλλειψη αξιοκρατίας, τις πελατειακές σχέσεις και τον γενικό επιχειρηματικό αχταρμά, που λέγεται -κατ’ ευφημισμόν μόνο επιχειρηματικότητα στην Ελλάδα- ρίχνει πολύ τον πήχη στα κριτήρια της «αγοράς».

Που σημαίνει ότι οι μακροχρόνια άνεργοι εκτίθενται καθ’ όλη τη διάρκεια της προσπάθειάς τους σε μιαν απίστευτη μπουρδολογία που συνίσταται στα εξής: Υποτιμητικά σχόλια και στερεοτυπικές αντιλήψεις περί τεμπελιάς και έλλειψη κινήτρου, περί «κρίσεως» που έτσι είναι και θα περάσει σαν να ήταν γρίπη ή πυρετός, περί του ότι δεν ξέρει να πουλήσει καλά τον εαυτό του και τις δεξιότητές του, περί του ότι χρειάζεται κι άλλη κι άλλη κι άλλη επιμόρφωση, περί του ότι πρέπει οπωσδήποτε να φύγει στο εξωτερικό, περί του ότι ευχαρίστως να του έδιναν κάποιες επιπλέον συμβουλές και περαιτέρω καθοδήγηση, αλλά… Δηλαδή, περί ανέμων και υδάτων γενικότερα που, δόξα τω θεώ, έχουμε μπόλικα σε αυτή τη χώρα: και ανέμους και ύδατα.

Κάν’ το αλλιώς: Ακριβώς επειδή υφιστάμεθα όλη αυτή την μπουρδολογία και αποκτάμε θέλοντας και μη μια κάποια σχετική ανοσία, δε σημαίνει ότι από εσένα, που θες να λογιέσαι φίλος, οικείος, γονιός μπορούμε να ανεχτούμε μία παρόμοια συμπεριφορά. Το μόνο που καταφέρνεις λέγοντας αυτό είναι να γίνεσαι το ανεπιθύμητο σαπισμένο κερασάκι πάνω στη μουχλιασμένη τούρτα που προσπαθούν να μας ταΐσουν όλοι οι καλοθελητάδες που ανέφερα παραπάνω. Αντίθετα, αν πιστεύεις ότι κάπου κάνω λάθος, πες μου συγκεκριμένα πού το εντοπίζεις και φέρε μου σχετικά παραδείγματα από το δικό σου εργασιακό βίο που σου έφεραν θετικά αποτελέσματα. Υπόδειξέ μου, για παράδειγμα, έναν εναλλακτικό τρόπο που πιθανότατα εγώ μπορεί να μην έχω σκεφτεί. Αλλιώς, μήπως αντί να φορτώνατε τα ταλαιπωρημένα μας αυτιά με αέρα-πατέρα, να αραιώνατε σιγά σίγα; Είναι κι αυτό μια κάποια λύσις.

4.«Γιατί δε βγαίνεις στο εξωτερικό;» Γιατί το υπερσύγχρονο, λειτουργικό, ονειρικό και φαντασιακό εξωτερικό – πανάκεια που φαντάζεσαι, αν δεν το έχεις επιλέξει ο/η ίδιος/α, δεν είναι ούτε ρόδινο, ούτε τέλειο! Οι Έλληνες άνεργοι που πήγαν εκεί, δεν πήγαν ταξίδι αναψυχής, ούτε κάνουν το γύρο του κόσμου σε ογδόντα ημέρες, ούτε φανταστική καριέρα, όπως λέγεται συχνά – έχουν μεταναστεύσει εκεί και δουλεύουν σαν σκυλιά νυχθημερόν, όχι πάντα υπό τις καλύτερες συνθήκες και έρχονται αντιμέτωποι με πολύ «ευρωπαϊκό» ρατσισμό, επειδή, αν δεν το έχεις καταλάβει ακόμα, υπάρχει διάχυτη ξενοφοβία και τα ναζιστικά μορφώματα ανήκουν σε κυβερνήσεις πλέον συνεργασίας και αποφασίζουν για την ισχύ της βίζας τους, των ταξιδιωτικών τους εγγράφων, αλλά και το πότε θα πάρουν άδεια για να μπορέσουν να έρθουν πίσω στην Ελλάδα να δούνε λίγο τους δικούς τους, τα Χριστούγεννα ή το Πάσχα. Άντε και ένα εικοσαήμερο το καλοκαίρι. Αν βέβαια τους φτάνουν τα χρήματα για αεροπορικά, γιατί το κόστος ζωής είναι πολύ υψηλό στο εξωτερικό.

Κάν’ το αλλιώς: Σεβάσου το γεγονός ότι δε θέλω να μεταναστεύσω με το ζόρι, αλλά ότι θέλω για προσωπικούς και συναισθηματικούς λόγους να παραμείνω στη χώρα μου, που παρά τα προβλήματά της, εξακολουθεί να είναι η αγάπη μου και το αγκάθι μου μαζί.

Σκέψου ότι κι εσένα σου αρέσει η απρόσκοπτη πρόσβαση στη θάλασσα, η χειμερινή μας τσουχτερή λιακάδα, τα στέκια και τα σοκάκια μας που περικλείουν όλες μας τις αναμνήσεις, οι κοινοί μας αγώνες για κάτι, κάπου, κάποτε, αλλά και οι μελλοντικοί, οι μικρές και μεγάλες ομορφιές που μπορεί κανείς να ανακαλύψει σε αυτή τη χώρα και φυσικά, οι έρωτές μας, τα καρδιοχτύπια μας, όλα τα ραντεβού που μας στήσανε ή που τους στήσαμε, οι μυρωδιές της κάθε γειτονιάς και οι τρόμοι μας, οι κρίσεις πανικού και ο ιδρώτας από τη ζέστη ή από τα δακρυγόνα.

Όλα αυτά, αποτελούν για εμάς, τους μακροχρόνια ανέργους, βάλσαμο στην ούτως ή άλλως εύθραυστη ισορροπία μας. Συχνά, βρίσκουμε τον εαυτό μας να χαμογελάει με ικανοποίηση ενθυμούμενοι το πόσο ενεργητικοί και παρεμβατικοί υπήρξαμε και μας δίνει  θάρρος.

Αντίθετα, το να γυρνάμε από χώρα σε χώρα με μια βαλίτσα στο χέρι, ξένοι μέσα στους ξένους, με συν- Έλληνες της διασποράς με τους οποίους βρισκόμαστε σε εντελώς άλλη σελίδα, γιατί κάποιοι ξένοι και ντόπιοι παράγοντες το επεδίωξαν στοχευμένα με τις πολιτικές τους και τις ιδιοτελείς τους οικονομικές τους βλέψεις, όχι μόνο αποτελεί την τελευταία μας επιλογή, αλλά θα μας κάνει να νιώσουμε χειρότερα ηττημένοι. Είναι σαν να τους κάνουμε το χατίρι και να τα παρατάμε, για να αφήσουμε τις θέσεις και το δημόσιο χώρο που καταλαμβάνουμε σε κάθε λογιών «ημέτερους», που ίσως να μην το αξίζουν κιόλας. Ποιος είναι που τα παρατάει τώρα και τα βάζει εύκολα κάτω;

Τώρα, αν παρόλα αυτά, επιμένεις ότι εμείς οι μακροχρόνια άνεργοι πρέπει οπωσδήποτε να φύγουμε από τη χώρα, η μόνη απάντηση που μπορώ να σου δώσω είναι να φύγεις εσύ από τη χώρα και να πας να δεις αν έρχομαι.

5.«Μη χάνεις την ελπίδα σου! Κάτι θα γίνει, είναι σίγουρο πως δεν θα μείνεις για πάντα έτσι!» Μέντιουμ είσαι; Ή μήπως έχεις το προφητικό χάρισμα; Αυτό είναι το μόνο σίγουρο, κάτι θα γίνει! Το αν εγώ θα είμαι ή δε θα είμαι εκεί να το δω, βέβαια, είναι ένα άλλο ζήτημα. Η ελπίδα δεν πληρώνει το τηλέφωνό μου για να σου μιλήσω, ούτε το ηλεκτρικό μου για να ζεσταθώ ή να μαγειρέψω να φάω. Ούτε τα εισιτήριά μου να πάω και να ‘ρθω σε μία ακόμα συνέντευξη αμφιβόλου αποτελέσματος. Στηριζόμαστε στην οικονομική βοήθεια των οικείων (αν υπάρχουν και αν μπορούν) και σε ένα επίδομα το οποίο μόλις καλύπτει τα εντελώς στοιχειώδη. Και αυτό δυστυχώς, έχει παγιωθεί για τους μακροχρόνια άνεργους.

Κάν’ το αλλιώς: Βρισκόμαστε στο μετά της ελπίδας. Όχι στο τίποτα, αλλά στο μετά. Που σημαίνει ότι έχουμε ντοκτορά σε μικροδεξιότητες της καθημερινότητας, όπως το ατέρμονο κοίταγμα του ταβανιού, η ενδελεχής ενδοσκόπηση και συνεχής διερώτηση τύπου «τι μπορώ να βελτιώσω; Τι μπορώ να κάνω ακόμα καλύτερα;», τους μικρούς περίπατους στις πλατείες και στα πάρκα της πόλης, παρατηρώντας τον κόσμο γύρω μας και βρίσκοντας τη χαρά στα μικρά και ασήμαντα, την αναθεώρηση του τι θέλουμε να κάνουμε στη ζωή μας που αλλάζει κάθε μέρα, καθώς δεν κάνουμε πια μεγαλόπνοα σχέδια -δεν μπορούμε άλλωστε-, στη διαχείριση άγχους και κρίσιμων καταστάσεων όταν προκύπτουν ζητήματα υγείας σε εμάς ή στις οικογένειές μας -που σημειωτέον γίνονται ακόμα χειρότερα ελλείψει χρημάτων. Επιπλέον, πολλοί από εμάς, εξακολουθούμε με υπομονή να συνεισφέρουμε οικονομικά και κοινωνικά, συμμετέχοντας σε πολιτικές διεργασίες, σε εθελοντική προσφορά εργασίας,  και έχοντας ξεσηκώσει από βιβλία και ταινίες ό, τι μπορείς να φανταστείς.

Ξέρουμε πώς να μένουμε μόνοι με τον εαυτό μας και τον τοίχο μας παρέα, άντε και με το σκύλο ή τη γάτα – αν μπορούμε φυσικά να αναλάβουμε οικονομικά τα εμβόλια και την τροφή τους. Υπάρχουν μήνες ολόκληροι που κυριολεκτικά «λιώνουμε» γιατί δεν είναι εύκολο να κοινωνικοποιηθούμε, να πάμε να βρούμε τους φίλους μας ή να κάνουμε δραστηριότητες της αρεσκείας μας, όμως είμαστε ακόμα εδώ, ολοζώντανοι, όρθιοι, περιμένουμε όλους εσάς να γυρίσετε από τις δουλειές ή τις καθημερινές σας δραστηριότητες και σας ρωτάμε «πώς πήγε σήμερα;» ή «δε σε βλέπω καλά, συμβαίνει κάτι;»

Μη μου μιλάς λοιπόν για κούφιες ελπίδες και λοιπά κουραφέξαλα. Κάθε μέρα που σηκώνομαι, περπατάω στο ευαίσθητο μεταίχμιο μεταξύ αυτού που κοιμάται στο δρόμο και αυτού που σηκώνεται να πάει νυσταγμένος στην καλή ή κακή δουλειά του. Μια γκρίζα ζώνη που πλέον όλοι οι μακροχρόνια άνεργοι έχουμε μάθει να περπατάμε με σχετική «ασφάλεια». Ξέρω από πρώτο χέρι τι είναι και τι δεν είναι η ελπίδα, η προσδοκία, η προσευχή, η προσμονή, η ματαίωση. Για σήμερα, που είμαστε ακόμα εδώ, μαζί, μίλα μου για εσένα. Με ντοκτορά στην ταβανοθεραπεία και στην παρατήρηση του κόσμου να γυρνάει γύρω μου, κάπως θα μπορώ κι εγώ να σου φανώ χρήσιμη/ος, δε νομίζεις;

6.«Ε, πήγες κι εσύ και σπούδασες! Τόσους ψυκτικούς χρειάζονται, εσύ γιατί έκανες του κεφαλιού σου; Τι να τις κάνεις τις γνώσεις σου τώρα;» Αν προσπάθησα να είμαι ευγενική με τα σκαμπίλια πριν, με το φούσκο που θα ήθελα από καρδιάς να σου δώσω τώρα, θα ήθελα να κατεβάσω εντελώς το επίπεδο για να έρθω να συναντήσω τη χαμέρπεια και τον λανθάνοντα δόλο των λόγων σου.

Ως μακροχρόνια άνεργοι, κι εγώ και πολλοί άλλοι, είναι αλήθεια ότι σπουδάσαμε εξίσου πολλά χρόνια προς την κατεύθυνση που μας φάνηκε σωστή και ενδιαφέρουσα και ως εργαζόμενοι στηρίξαμε το παραγωγικό μας έργο στις γνώσεις που κερδίσαμε – και ακόμα κερδίζουμε κι ας μην εργαζόμαστε. Προφανώς και δεν γίνεται όλοι να σπουδάσουμε νομική, μαθηματικά ή γραμμικό σχέδιο, αλλά και το να γίνουμε όλοι ψυκτικοί, σερβιτόροι και καθαριστές, και αυτό δεν αποτελεί λύση. Η ανισορροπία στην αγορά εργασίας, δεν οφείλεται στον καταμερισμό με βάση το αντικείμενο, αλλά στη λάθος ιεράρχηση των αναγκών. Όλες οι ειδικότητες, όλα τα επαγγέλματα και όλες οι τεχνικές εργασίες πρέπει να εξυπηρετούνται με ισορροπημένο τρόπο σε μια κοινωνία, και όχι μια να γέρνει η μπάντα από εδώ και μια από εκεί, ανάλογα με το πού φυσάει ο άνεμος της «παγκόσμιας ενοποιημένης οικονομίας».

Το γεγονός π.χ. ότι σε μία γεωγραφική ζώνη/χώρα, ανοίγουν για διάφορους λόγους, περισσότερες καφετέριες από όσο χώροι τέχνης, δε σημαίνει ότι όλοι πρέπει να αφήσουμε τις θεατρικές ή φιλοσοφικές μας σπουδές, για να ταιριάξουμε στο εύκολο κέρδος του κάθε τυροπιτά και καφετζή, που σήμερα είναι και αύριο δεν είναι. Υπάρχουν και άλλοι τομείς επιχειρηματικών πρωτοβουλιών στους οποίους πρέπει να αναπτυχθούμε και προφανώς και οι δικές μας γνώσεις και δεξιότητες, διδαγμένες εγκύκλια και συστηματικά, οπωσδήποτε κάπου θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν. Εκτός και αν λύσαμε όλα μας τα προβλήματα, καλύψαμε όλα μας τα κενά και τώρα το μόνο που απομένει είναι να παρτάρουμε και να κάνουμε πικ-νικ!

Κάν’ το αλλιώς: Εσύ, ναι, εσύ, που ξεστόμισες αυτό, πάντα ζήλευες που κάποιοι άλλοι προχωρούσαν, όταν εσύ σταμάταγες. Που κάποιοι άλλοι κόπιαζαν, αντί να μαθαίνουν μόνο τόσο – όσο. Δυστυχώς, να σε ενημερώσω ότι όταν κάποια στιγμή γυρίσει ο τροχός, μπορεί να βρεθείς κι εσύ χωρίς δουλειά, γιατί, το εργασιακό μοντέλο στη χώρα μας δεν είναι καθόλου μα καθόλου παραγωγικό και βασίζεται σε μόδες, επιχειρηματικούς συρμούς και κοντόφθαλμες πολιτικές. Να σε πληροφορήσω επίσης ότι όταν διεκδικώ κάποια αξιοπρεπή θέση σε κάποιον ιδιωτικό ή δημόσιο οργανισμό είναι επειδή βρίσκω τις γνώσεις που έσπειρα ή δεν έσπειρα στο αλάτι μου. Και είμαι πολύ εντάξει με αυτό, παρά τις δυσκολίες μου. Δηλαδή, η εκπαιδευτική μου συγκρότηση συνέβαλε σε αυτό που είμαι και θα με οδηγεί σε όλα τα μονοπάτια τα ζωής, τα δύσκολα ή τα εύκολα, κληρονομιά και παρακαταθήκη και αρχή και κοσμοθεωρία, ανεξάρτητα από το αν κάποιος τη συγκεκριμένη στιγμή με μισθώνει ή όχι για αυτό.

Εσύ, ναι, εσύ, που εξαρτάς την αξία σου μόνο στο τι σου αποφέρει κέρδος, ίσως να είσαι πιο αδύναμος από μένα και να μην το καταλαβαίνεις. Ξέρεις πώς μπορείς να βοηθήσεις τους μακροχρόνια ανέργους; Με το να τους αδειάσεις τη γωνιά και να κρατήσεις την κακία σου για τον εαυτό σου. Αν μέχρι σήμερα τους παρουσιαζόσουνα ως φίλος, γονιός ή οικείος, από σήμερα, παύεις απλά να είσαι. Χρειαζόμαστε δίπλα μας ανθρώπους που μας αγαπάνε πραγματικά. Το κουβαδάκι σου και σ’ άλλη παραλία.

7.«Την κακομοίρα… Ψάχνει δουλειά, αλλά τίποτα! Όλα πήγαν στράφι!» Παρουσιάζοντας έναν άνθρωπο με όρους μιζέριας και όχι εστιάζοντας σε αυτά που εξακολουθεί να κάνει ακόμα και αν δεν έχει δουλειά, το μόνο που κάνεις είναι να δημιουργείς λάθος εντυπώσεις στο περιβάλλον γύρω του και να επηρεάζεις αρνητικά και τον ίδιο και τις πιθανότητες που έχει κάποιος να τον προτιμήσει για κάποια μελλοντική συνεργασία. Με το δικό σου αρνητισμό, ακόμα και αν προέρχεται από αληθινό ενδιαφέρον, κάνεις τα πράγματα χειρότερα. Σ’ ευχαριστώ. Αλλά μόνο αυτό δε χρειάζομαι.

Κάν’ το αλλιώς: Δες με για αυτά που είμαι και μπορώ να προσφέρω και εστίασε σε αυτά. Μη με οικτίρεις. Μη με λυπάσαι. Μη με καταδικάζεις σαν να φέρω πάνω μου όλη την κοινωνική πανούκλα. Είμαι ακόμα όρθια, δυνατή και έχω πολλά να δώσω σε συναισθηματικό και επαγγελματικό επίπεδο. Μπορεί να έχω χάσει πολλά και σημαντικά, όμως προσπαθώ να κάνω το καλύτερο που μπορώ. Χαμογελώ, παίζω, σηκώνομαι, πέφτω, όπως όλοι μας. Διερωτήσου τι το τόσο τρομερό βλέπεις επάνω μου που δεν μπορείς να αντέξεις; Μήπως το φόβο ότι αυτό θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να συμβεί και σε σένα; Μήπως κατά βάθος θεωρείς ότι δεν είμαι «καλή φίρμα» για τον κοινωνικό σου κύκλο και ίσως νιώθεις ενοχές να παραδεχτείς ότι δε θέλεις να με συναναστρέφεσαι πια; Σκέψου τα πραγματικά σου κίνητρα όταν ακούς τον εαυτό σου να μιλά έτσι για έναν οικείο σου μακροχρόνια άνεργο. Για την περίπτωση που πάνω του βλέπεις μια απωθημένη δική σου ασχήμια. Θα το εκτιμούσαμε ιδιαίτερα. Αλήθεια.

8.«Εντάξει, ας μη μιλάμε για τα δικά μου εργασιακά, πες μου τα δικά σου! Κανά νέο;» Μπορεί να νιώθεις ότι με το να μην εστιάζεις σε θέματα που με προβληματίζουν, με κάνεις να νιώθω καλύτερα. Όμως, σκέψου ότι πλέον, μετά από τόσα χρόνια και τόσες ματαιώσεις, το έχω αποδεχτεί και είμαι πολύ πιο κουλ με αυτό. Το να αναφέρεσαι σε μία υπαρκτή πραγματικότητα δική σου που απλά έχει πάψει να είναι και δική μου, σαν να ήταν ταμπού, είναι σαν να προδιαγράφεις αρνητικά το μέλλον μου. Πόσο μάλλον, όταν κατά πάσα πιθανότητα, τα δικά μου νέα, πλάι σ’ όλα τα άλλα, είναι μια ακόμα συνέντευξη ή αποστολή βιογραφικού των οποίων δε γνωρίζω την έκβαση.

Κάν’ το αλλιώς: Μιλήστε μας για τα εργασιακά σας ζητήματα. Εμείς οι μακροχρόνια άνεργοι είμαστε αυτό ακριβώς, άνεργοι. Ούτε άσχετοι, ούτε άεργοι, ούτε ανήμποροι, ούτε απαίδευτοι ή ανειδίκευτοι. Έχουμε βρεθεί στη θέση σας, το μόνο σίγουρο. Με το να μοιράζεστε μαζί μας τις ανησυχίες σας και τα προβλήματά σας, μας συνδέετε με επαγγελματικά επίκαιρα ζητήματα και πληροφορίες που μόνοι μας πλέον δεν μπορούμε να ανακτήσουμε και ίσως κάποια από τις συζητήσεις αυτές, μας δώσει κάποια πολύ καλή ιδέα και κινητοποιήσει το δημιουργικό μας μηχανισμό. Πράγμα πολύ ευεργετικό μετά από την -όχι πάντα ηθελημένη- ταβανοθεραπεία και βόλτα στο πάρκο.

9.«Θέλω να του/της πω, αλλά αν δεν μπορεί να έρθει μαζί μας;» Πιστέψτε μας, σας καταλαβαίνουμε πολύ καλά και γνωρίζουμε ότι οι δικές μας περιορισμένες δυνατότητες δε σας αφήνουν και μεγάλο εύρος επιλογών και προτάσεων. Ούτε και σε εμάς αφήνουν. Όμως, να ξέρετε ότι όταν μας θυμάστε και σηκώνετε το τηλέφωνο για να μας καλέσετε σε ένα πάρτι ή μία έξοδο όπου θα περάσουμε καλά, έχει ανεκτίμητη αξία για εμάς και να είστε σίγουροι ότι θα κάνουμε ό, τι μπορούμε για να ανταποκριθούμε και με το παραπάνω! Μπορεί να μην έχουμε τη δυνατότητα να το κάνουμε κάθε μέρα, όπως πιθανόν παλιότερα, αλλά ακόμα θέλουμε να το κάνουμε και όταν μας δίνεται η ευκαιρία, μας αρέσει πολύ! Βρίσκουμε ένα λόγο να ανοίξουμε τη ντουλάπα μας, να ντυθούμε καλά, να παρφουμαριστούμε και να… βγούμε, να χορέψουμε, να χαρούμε! Όμορφα και ξένοιαστα! Ω, ναι!

Κάν’ το αλλιώς: Ανακαλύψτε low-cost δραστηριότητες στις οποίες θα μπορούσαμε να σας ακολουθήσουμε. Σίγουρα ένα δείπνο σε εξαιρετικής ποιότητας εστιατόριο είναι καταπληκτική ιδέα, αλλά μήπως παίζει καμία free προβολή ταινίας κάπου στην  πόλη; Μπορεί να μην μπορούμε να αναλάβουμε μια δεκαήμερη κρουαζιέρα στο Αιγαίο, όσο και αν θα το θέλαμε, αλλά και δυο – τρεις μέρες κάπου σε μία από τις τόσες όμορφες μεριές της Ελλάδας, δεν είναι δα και το πιο άφταστο όνειρο! Αρκεί να το γνωρίζουμε εγκαίρως και να κανονιστούμε. Ακόμα, γιατί δεν έρχεστε μαζί μας να πάμε μια βόλτα στο πάρκο που τις περισσότερες μέρες το περπατάμε μόνοι μας με τις σκέψεις μας;  Στην περίπτωση που όντως δεν μπορούμε να έρθουμε, θα σας το πούμε και θα το ξέρετε ούτως ή άλλως. Αν δεν το ακούσετε από το στόμα μας όμως, μην το δένετε και κόμπο ότι δεν μπορούμε!

10.«Σκέψου θετικά! Είμαστε ό, τι σκεφτόμαστε!» Θα σου έλεγα τώρα κάτι… Το πνευματικής φύσης ευκολοχώνευτο άρλεκιν που ξεσήκωσες και ξαφνικά «φωτίστηκες», πιθανότατα γραμμένο από μία τύπισσα ή έναν τύπο πολύ ουάου που δήθεν ήταν στα τάρταρα και μετά έγινε εκατομμυριούχος/α μετά από πολύ θετική σκέψη, όταν ευαρεστήθηκε «το σύμπαν να συνωμοτήσει», δεν είναι παρά ο τρόπος ορισμένων ανθρώπων να εκμεταλλεύονται την ευπιστία των υπολοίπων, ρίχνοντας πολλά λεφτά σε δημόσιες σχέσεις, καμπάνιες, εκδοτικούς οίκους κ.ο.κ., ακριβώς επειδή αποφάσισαν να ακολουθήσουν το δρόμο του εύκολου και γρήγορου κέρδους. Τίποτα το μαγικό σε όλο αυτό γιατί… ο καπιταλισμός έτσι λειτουργεί. Περίεργο δεν είναι που με τόση θετική σκέψη στον πλανήτη Γη και τόση έκλυση υψηλών δονήσεων και ενέργειας, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ, έχουν ψηφίσει Donald Trump και εξαπολύουν πολέμους στη Μέση Ανατολή και στα Βαλκάνια, κάθε τόσο;

Κάν’ το αλλιώς: Να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους (η ταβανοθεραπεία που λέγαμε πριν και τα βιβλία που έχουμε ξεσηκώσει): Η λειτουργία της διάνοιας και της ενόρασης (5ο ενεργειακό κέντρο, κέντρο του μετώπου), της αγάπης και της συγχώρεσης (4ο ενεργειακό κέντρο, της καρδιάς), πραγματικά, μπορούν να κάνουν «θαύματα», συνδυαζόμενα με όλα τα υπόλοιπα ενεργειακά κέντρα, τα οποία αφορούν και άλλες σωματικές λειτουργίες όπως η θρέψη, η ευχαρίστηση, η αίσθηση του ανήκειν, η κάθαρση των εσωτερικών αποβλήτων του σώματος, η σωστή οξυγόνωση του κυκλοφοριακού συστήματος και πολλά άλλα. Όλες οι σοβαρές και αξιόπιστες πνευματικές προσεγγίσεις δε μιλάνε για τον λιγότερο δύσκολο δρόμο και τον σφιχτό εναγκαλισμό με ένα οικονομικό σύστημα που αλυσοδένει κάθε μέρα την ελευθερία της ανθρωπότητας, αλλά για το ακριβώς αντίθετο: Την αποτίναξη όλων αυτών των κοινωνικά κατασκευασμένων ζυγών που μας καταδυναστεύουν και αυτό, είναι δύσκολο, αντίκειται σε όλες τις κοσμικές εξουσίες, έμμεσα και άμεσα τιμωρείται ως απειθαρχία, απαιτεί ειλικρινή δουλειά με τον εαυτό μας και πάνω από όλα, να μπορούμε να ζούμε όλοι ανεξαιρέτως, χωρίς διακρίσεις, με αξιοπρέπεια και ευτυχία.

Αν θες πραγματικά να βοηθήσεις έναν μακροχρόνια άνεργο, εσύ που είσαι ενεργός και χαίρεις ακόμα κάποιων μεγαλύτερων ευκολιών, αντί για ένα άρλεκιν «πνευματικής φωτίσεως», θα ήταν προτιμότερο να δεις πώς οι μέχρι τώρα ενέργειές σου και στάσεις σου (πολιτικές κυρίως) έχουν οδηγήσει τους συνανθρώπους σου σε αυτό το σημείο και τι θα μπορούσες να κάνεις καλύτερα την επόμενη φορά. Γιατί, στα κυριότερα μεγάλα πνευματικά κείμενα της ανθρωπότητας, πουθενά δε λέει να κοιτάς μόνο την πάρτη σου και να μη σε νοιάζει αληθινά για το συνάνθρωπό σου που φτηνά παρηγορείς, απλά για να νιώσεις ανώτερος/η για λίγο και μετά να συνεχίζεις  κα κοιτάς τη «δουλίτσα» σου…

Όσο για το ότι με τη θετική μου σκέψη θα γίνω ένας πνευματικός, αγαπητός στον κόσμο εκατομμυριούχος, θέλεις μήπως να σου θυμίσω ποιος μπήκε και τα έκανε όλα λίμπα στο ναό; Και πόσο αγαπητικά του φερθήκανε που τόλμησε να ανυψωθεί πάνω απ’ τον καιρό του; Από πότε τα εύκολα λόγια, οι εύκολες πράξεις και οι εύκολες λύσεις για πλουτισμό γίνανε «πνευματική πρόοδος» και «μαγική παρέμβαση»;

Και το ακόμα καλύτερο: Γιατί στόχος μου να είναι να γίνω ένας/μία πετυχημένος/η γνωστός/ή καριερίστας/α, και όχι απλά ένας καθημερινός, υγιής και ισορροπημένος άνθρωπος που κερδίζει επάξια τη ζωή του και βελτιώνει τις συνθήκες του για τον εαυτό του και τους άλλους;


Το άρθρο μου αυτό, σε άλλα σημεία μπορεί να σε έκανε να γελάσεις, σε άλλα να σκοτεινιάσεις και σε άλλα απλά να κλικάρεις και να πας παρακάτω. Άθελά σου ή και από μη εκδηλωμένη πρόθεση, όλο και κάτι παραπλήσιο μπορεί να έχεις πει ή σκεφτεί,  συνήθως επειδή νόμισες ότι έτσι θα έκανες την κατάσταση καλύτερη για τον/την άνεργο/η που βρέθηκε κοντά σου ή ότι θα ξόρκιζες με δυο εύκολα λογάκια παρηγοριάς το φόβο και την αγωνία που ενδόμυχα σου προκαλεί η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε.

Εμείς οι άνεργοι, και δη οι μακροχρόνιοι, δεν έχουμε ανάγκη από τα εύκολα. Στα δύσκολα σας θέλουμε. Όχι να μας λύσετε τα προβλήματα, αλλά να μας σταθείτε σε αυτά, με απλότητα και μια καλή κουβέντα της καρδιάς. Και από αυτό το ευαίσθητο μεταίχμιο στο οποίο καθημερινά περιδιαβαίνουμε περνώντας ήσυχα ανάμεσά σας, άλλοτε γελώντας κι άλλοτε κλαίγοντας, τολμάμε να σηκώσουμε τον κοινωνικό, πολιτικό και ηθικό πήχη ψηλά. Τολμάμε να γίνουμε ένας «αντίστροφος» μισοραγισμένος καθρέφτης που σας δείχνει όλα όσα έχετε ή δεν έχετε καταφέρει με τα λόγια σας και τις προθέσεις σας μέχρι σήμερα.

Όσοι χαμογελάσατε με συμπάθεια, σας χαμογελώ και εγώ.
Όσοι προσβληθήκατε δήθεν, ξυδάκι. This is tough love.

 

Copyright © 2018. Αθηνά Ζωγραφάκη. «All rights reserved».


*Η φωτογραφία είναι κατεβασμένη από την υπηρεσία Google Images και δεν αποτελεί δημιούργημα δικό μου, ωστόσο, δεν μπόρεσα να βρω το όνομα του/της καλλιτέχνη/δας.

Δίχως Σχόλια

Αφήστε το σχόλιό σας.