Athina breathes. Loves. Writes.


Born in Patras in 1986
Finished her Bachelor Degree in Greek Philology in 2009 (University of Patras), followed by a Master Degree in Language Studies in 2010 (Lancaster University, U.K.)
Left her Ph.D. Degree after 5 years of study (University of Athens), for all the reasons of the world, grateful for the broad knowledge she gained throughout the process.
Has worked in the private sector as a copywriter, editor, and proofreader for 4 years (Athens, 2011-2015).

Χωρίς επιστροφή

Χωρίς επιστροφή

Ήταν νωρίς, ήταν αργά, ήταν πάντως μια στιγμή μέσα στο χωρο και το χρόνο που βάρυνε σα σφαίρα μέσα σε δίχτυ κι είπε: «Ως εδώ.»

Κοίταξε ξανά το κατώφλι της ακτοπλοϊκής εταιρείας. Ψαχούλεψε ξανά μέσα στην τσάντα τα τελευταία της ευρώ. Τα ξανάβαλε μέσα. Όχι – η δόση προέχει, όχι – το σπίτι προέχει, όχι – το φαγητό προέχει, όχι, όχι, όχι, όχι, αναίρεση στην αναίρεση, ένα μεγάλο ΝΑΙ φώτισε μέσα της, ρίχνοντας κάθε της άρνηση στη σκιά να αργοσβήσει.

Από όλα της τα όχι, μόνο ένα ήταν εκείνο που αληθινά άξιζε κι αυτό της το’ χαν σπάσει μέσα στην ίδια της τη χούφτα, κι έμεινε να σπαρταρά αβοήθητο μέσα στα πιο σιωπηλά αίματα που είχαν τρέξει. Έκλεισε για λίγο τα μάτια. «Πάντως για μένα, ξαδέρφη, να φύγεις. Φύγε από ‘δω. Απλά φύγε. Εγώ θα φύγω, εντάξει, αλλά κι εσύ», η αγωνία στα μάτια του ήταν σπαρακτική, «φύγε. Τίποτα για σένα εδώ…» Του είχε χαμογελάσει γλυκόπικρα «Εντάξει, μην ανησυχείς, θα φύγω κι εγώ μικρέ…» και είχαν σφιχταγκαλιαστεί για να δώσουνε κουράγιο ο ένας στον άλλο.

Προχώρησε στο γκισέ, χαμογέλασε πλατιά στην κοπέλα λέγοντάς της τον προορισμό, ένιωσε ήδη να έχει λιγοστέψει την αναμονή αρθρώνοντας την ημερομηνία και, όταν άκουσε πως υπήρχε διαθέσιμη θέση στο πλοίο, ένα γέλιο αγνής χαράς ανέβηκε με θάρρος στο λαιμό της ν’ απελευθερωθεί στο χώρο.

«Μόνο που…» της είπε τώρα πάλι η κοπέλα στο γκισέ με προβληματισμό, «να δούμε πότε θα γυρίσετε, γιατί είναι φουλ κρατημένες οι θέσεις στην επιστροφή σε ορίζοντα εβδομάδας και βάλε… Επίσης, μπορεί να πέσει και απαγορευτικό απόπλου, αν συνεχίσει έτσι ο καιρός.»

Μια νοητή σφαίρα στροβίλισε μπροστά στα μάτια της λάμποντας και πάλι.
«Δε με ενδιαφέρει η επιστροφή.»

Η κοπέλα την κοίταξε απορημένη. Έξυσε λίγο τον κρόταφό της.

«Τι εννοείτε;»
«Θέλω να πω», διόρθωσε κάπως το ύφος του τρελού που είχε πάρει, «να βάλουμε ανοιχτή επιστροφή, δύο μήνες δεν είναι συνήθως;»
«Ναι, αλλά αυτό καταργήθηκε. Ούτως ή άλλως, δεν κάνει διαφορά στην τιμή. Βγείτε εκεί και κλείστε από εκεί την επιστροφή σας.»
«Καλά, κλείστε τη διαθέσιμη θέση, χωρίς επιστροφή.»
«Ναι» την ξανακάρφωσε καχύποπτα το βλέμμα απ’ τον γκισέ «νομίζω θα είναι εντάξει» και πληκτρολόγησε κάτι ακόμα. «Να το προχωρήσω;»
«Ναι.»
«Είστε σίγουρη;»
«Είπαμε, ναι.»

Έβγαλε τα τελευταία της ευρώ από την τσάντα, τα κοίταξε σαν να μην ήταν ούτε λίγα ούτε πολλά, απλά ευρώ, και διαπίστωσε με ένα χαζό χαμόγελο πως το ναι, όσες φορές και να το πεις, δεν μπορεί να γίνει όχι, το μόνο που ξέρει είναι να ανοίγει πόρτες και να πολλαπλασιάζει τις δονητικές σφαίρες μέσα στο δίχτυ του κόσμου, που ποτέ δεν θα πάψει να ξεδιπλώνεται από τα χέρια του μεγάλου ψαρά.

«Να θυμηθώ να του το πω αυτό» σκέφτηκε.

Κάτι απροσδιόριστο παλιό δικό της σούρθηκε υπόγεια πίσω απ’ τον γκισέ, τα αίματα πήραν να επιστρέφουν κι αυτά σε αργή κίνηση στις χαραμάδες του χεριού της, σταγόνα – σταγόνα πριν από εκείνο το σπασμένο ρημαδιό. Ένας ίσκιος στάθηκε λίγο στα πόδια της κοπέλας και, μη βρίσκοντας τίποτα να κάνει εκεί, γλίστρησε οριστικά έξω από το πίσω παράθυρο κι εξαϋλώθηκε.

 

Copyright © 2017 Αθηνά Ζωγραφάκη.»All rights reserved».

Δίχως Σχόλια

Αφήστε το σχόλιό σας.