About Athina


- Born in Patras in 1986
- Finished her Bachelor Degree in Greek Philology in 2009 (University of Patras), followed by a Master Degree in Language Studies in 2010 (Lancaster University, U.K.)
- Left her Ph.D. Degree after 5 years of study (University of Athens), for all the reasons of the world, grateful for the broad knowledge she gained throughout the process.
- Worked in the private sector as a creative writer, editor, and proofreader for 4 years (Athens, 2011-2015) but then, again, she changed her mind.

She reads and writes a lot. Really. In fact, that’s the only thing she has never stopped doing since she was a child.
Her personal literary efforts constitute a whole parallel universe where she experiments, transforms and transmutes whatever makes her feel provoked.
She always works in the energetic sphere of her eternal beloved, who accompanies her from life to life, from plane to plane, from one path to another.
But eventually, she had to overcome it and learn to live “without”.
Now she’ s free, she can wholeheartedly continue with her exploration.

“To begin with an A,
To finish with it,
With no circle having being made
But a whirlwind.”

Και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν, Φλάνερι Ο’ Κόνορ

Και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν, Φλάνερι Ο’ Κόνορ

viastaiΕκδόσεις Αντίποδες, 2016
Μετάφραση: Αλέξανδρος Κοτζιάς
Επίμετρο: Ρίτσαρντ Τζιαννόνε

Ο Μέισον Ταργουότερ, – προφήτης κατά τη δική του γνώμη, ψυχασθενής κατά τη γνώμη των άλλων, και συγκεκριμένα,  του ανιψιού του και δασκάλου – «φεύγει» ξαφνικά ένα πρωί, μπροστά στα μάτια του έφηβου Φράνσις, που μέχρι τότε μεγάλωνε μαζί του.

Το αγόρι, ελεύθερο πλέον στην ερημιά και την υποβλητική ατμόσφαιρα του δάσους του Τενεσί, βρίσκεται αντιμέτωπο με όλες τις διδασκαλίες, τις προτροπές και τους φόβους με τα οποία εκείνος το είχε γαλουχήσει. Επιπλέον, ο γέρο-Ταργουότερ τον αφήνει με μια βασανιστική αποστολή: Να επιστρέψει στην πόλη και να βαφτίσει το καθυστερημένο παιδί του δασκάλου. «Αν, ώσπου να πεθάνω […] δεν το έχω βαφτίσει, αυτό θα είναι δική σου δουλειά. Θα είναι η πρώτη αποστολή που θα σου αναθέσει ο Κύριος.»

Όμως ο Φράνσις, θυμωμένος με όλα αυτά που ακόμα δεν καταλαβαίνει, όταν μένει μόνος του, αρχίζει να ακούει μια παρά-ξενη φωνή, που τον καλεί να αθετήσει όλα τα παραγγέλματα του γέρου και να αφεθεί σε μια αστική ζωή, κοντά στο δάσκαλο, με όλες τις ευκολίες και τις απολαύσεις που αυτή μπορεί να του προσφέρει. Έτσι, αφού πυρπολεί τον νεκρό -αντίθετα με την  επιθυμία του ιδίου- και αφήνει όλο το μέρος να γίνει στάχτη, βγαίνει με τα πόδια στο μεγάλο αυτοκινητόδρομο, με σκοπό να πάει να μείνει στην πόλη, κοντά στο δάσκαλο και το γιο του, τους μόνους εναπομείναντες συγγενής του.

«Είσαι ένα παιδί […] από εκείνα που ο διάβολος πάντοτε προσφέρεται να τα βοηθήσει, θα σου δώσει τσιγάρο ή ποτό ή θα σε μπάσει στο αυτοκίνητο και θα σε ρωτήσει τι δουλειά κάνεις. Καλύτερα να φυλάγεσαι με τους ξένους. Και να μη λες σε κανέναν τις δουλειές σου.»

Και ενώ μέχρι εκείνη τη στιγμή  είναι σίγουρος ότι το προφητικό κάλεσμα δεν ήταν παρά μια παλαβομάρα του γέρο-Ταργουότερ, το «βάπτισμα του πυρός» αρχίζει με μια δύσκολη επιλογή:

«Εγώ έτσι το βλέπω, είπε (ο Μηκς), ένα από τα δύο. Κανείς δεν μπορεί να κάνει δυο πράγματα χωρίς να τα στραπατσάρει. Μπορείς να κάνεις το ένα ή μπορείς να κάνεις το αντίθετο. Ο Ιησούς ή ο διάβολος, είπε το αγόρι. Όχι, όχι, όχι, είπε ο ξένος, δεν υπάρχει διάβολος. Μπορώ να σου το πω αυτό από δική μου πείρα. Το ξέρω στα σίγουρα. Δεν είναι ο Ιησούς ή ο διάβολος. Είναι ο Ιησούς ή εσύ.»

Σε αυτό το καθηλωτικό μυθιστόρημα, η Φλάνερι Ο’ Κόνορ δομεί άρτιους χαρακτήρες πάνω σε μια απλή αλλά σφιχτοδεμένη πλοκή, κρύβοντας επιμελώς κάτω από τη φαινομενική μονολιθικότητα αυτού που εκπροσωπούν, όλες τις πνευματικές αναζητήσεις και αντιρρήσεις που υφέρπουν κάτω από τα ήρεμα (;) νερά του ανθρώπινου ψυχισμού.

Η φωτιά ως καταστροφή και εξαγνισμός, το νερό ως δίψα, λίμνη, βάπτισμα και πνιγμός, το φαγητό ως πόθος για την υλικά αγαθά αλλά και ως εμετός του πνεύματος, ο δρόμος ως προορισμός, επιστροφή και παραστράτημα, τα βρόμικα ρούχα ως ακαθαρσία και πνευματική γύμνια είναι μόνο μερικά από τα αρχετυπικά σύμβολα που χρησιμοποιεί η συγγραφέας για να αφηγηθεί όλες τις εναγώνιες διαμάχες που τελικά οδηγούν τον Φράνσις (σύμβολο του ανώριμου ακόμα ανθρώπου) να πάρει θέση και να πράξει, κάθε φορά, είτε το ένα είτε το άλλο:

Να κάψει το ανεπίλυτο παρελθόν του ή να το θάψει, μέχρι να μπορέσει να το αντιμετωπίσει;

Να πιστέψει τη φωνή του «προφήτη» ή τη φωνή του «ξένου» που αναδύονται από μέσα του;

Να «ευλογήσει» τη ζωή με όλες της τις δυσκολίες ή να την αφαιρέσει, επ’ ευκαιρία που «ο θεός δεν κοιτάει;»

Να θεωρήσει εαυτόν καταδικασμένο και ανάξιο, αφού αλώθηκε από τη σκοτεινή πλευρά της ζωής, ή να προσπαθήσει να μαζέψει ξανά κάθε του απομεινάρι γνησιότητας;

 

 

Copyright © 2017 Αθηνά Ζωγραφάκη All rights reserved».

Δίχως Σχόλια

Αφήστε το σχόλιό σας.