About Athina


- Born in Patras in 1986
- Finished her Bachelor Degree in Greek Philology in 2009 (University of Patras), followed by a Master Degree in Language Studies in 2010 (Lancaster University, U.K.)
- Left her Ph.D. Degree after 5 years of study (University of Athens), for all the reasons of the world, grateful for the broad knowledge she gained throughout the process.
- Worked in the private sector as a creative writer, editor, and proofreader for 4 years (Athens, 2011-2015) but then, again, she changed her mind.

She reads and writes a lot. Really. In fact, that’s the only thing she has never stopped doing since she was a child.
Her personal literary efforts constitute a whole parallel universe where she experiments, transforms and transmutes whatever makes her feel provoked.
She always works in the energetic sphere of her eternal beloved, who accompanies her from life to life, from plane to plane, from one path to another.
But eventually, she had to overcome it and learn to live “without”.
Now she’ s free, she can wholeheartedly continue with her exploration.

“To begin with an A,
To finish with it,
With no circle having being made
But a whirlwind.”

Ποτέ και Πουθενά, Neil Gaiman (Νιλ Γκέιμαν)

Ποτέ και Πουθενά, Neil Gaiman (Νιλ Γκέιμαν)

pote-kai-pouthena-neil-gaimanΕκδόσεις Ίκαρος, 2017
Μετάφραση: Μαρία Αγγελίδου
Τυπογραφική επιμέλεια: Ελευθερία Κοψιδά

Ο Ρίτσαρντ Μέιχιου, αφήνει την ύστερη εφηβεία του στη Σκoτία για να μπει στον κόσμο της «πραγματικής ζωής» που τον περιμένει στο Λονδίνο: Καλοπληρωμένη δουλειά, σφιχτά ωράρια, υψηλές γνωριμίες, βαρετά ποτά, σαββατοκύριακα μουσειακής κουλτούρας σε εκθέσεις και πινακοθήκες με την όμορφη και πολλά υποσχόμενη Τζέσικα. Με μια αναπάντεχη προειδοποίηση, όμως, από μια άγνωστη περιπλανώμενη του δρόμου: Να προσέχει τις πόρτες…

Γιατί ο Ρίτσαρντ ακόμα δεν ξέρει ότι παράλληλα με το επάνω Λονδίνο που γνωρίζει τόσο καλά, υπάρχει και το κάτω Λονδίνο που ούτε καν οσμίζεται την ύπαρξή του, κι ας είναι κρυμμένο στα πιο φανερά σημεία των δρόμων και των σταθμών του μετρό. Όταν ένα μικροκαμωμένο κορίτσι με κόκκινα μαλλιά και μάτια σαν οπάλια θα βρεθεί να κείτεται μπροστά του αβοήθητο, θα κληθεί να μπει στον Κάτω Κόσμο του Λονδίνου, όπου ο χώρος, ο χρόνος και τα πλάσματά του, άνθρωποι, ζώα και ανθρωποειδή όλων των ειδών, ζουν αόρατα μια εντελώς ξεχωριστή ζωή από αυτή που θεωρείται «πραγματική».

«[…] κράτησε νοερά μια σημείωση ημερολογίου. […] Αγαπημένο μου ημερολόγιο, άρχισε. Την Παρασκευή είχα δουλειά, αρραβωνιαστικιά, σπίτι και μια ζωή, που είχε νόημα (όσο νόημα μπορεί να ‘χει μια ζωή τέλος πάντων). Και ξαφνικά βρήκα ένα πληγωμένο κορίτσι στο πεζοδρόμιο και προσπάθησα να είμαι Καλός Σαμαρείτης. Τώρα δεν έχω ούτε αρραβωνιαστικιά, ούτε δουλειά ούτε σπίτι και τριγυρίζω μερικές εκατοντάδες μέτρα κάτω από τους δρόμους του Λονδίνου, με προσδόκιμο ζωής μικρότερο κι από έντομο εφήμερο, μυγάκι της μιας μέρας, με αυτοκτονικές τάσεις.»

Έξυπνα και με γοργή αφήγηση, ο Neil Gaiman, δημιουργεί ένα μυθιστόρημα με γοητευτικούς χαρακτήρες που παλαντζάρουν ανάμεσα στις έννοιες του καλού και του κακού και που ανταλλάσσουν τα πάντα, ακόμη και τη ζωή με το θάνατο, για να έχουν αυτό που θέλουν – αφού τίποτα δε χαρίζεται σε έναν κόσμο που το χρήμα έχει από σχετική έως καθόλου αξία και που η πλήρης αντιστροφή των πραγμάτων μετράει το θάρρος, τη δύναμη και τη συντροφικότητα με εντελώς διαφορετικούς όρους.

Η υπαρξιακή διαδρομή στις αόρατες, βρόμικες σήραγγες του Λονδίνου μετατρέπεται σε ένα άναρχο πεδίο προθέσεων και γεγονότων συλλογικού και ατομικού ασυνειδήτου˙ οι ήρωες, ξεχωριστοί μεταξύ τους και με διαφορετικούς σκοπούς ο καθένας, ενώνονται σε μια εύθραυστη συμμαχία, τολμώντας να ανοίξουν αβέβαιες και επικίνδυνες πόρτες, μέχρι να εξοντώσουν το κτήνος που κρύβεται εκεί- και που, τελικά, είναι διαφορετικό  για τον καθένα.

Ο αναγνώστης καλείται και αυτός να περπατήσει στα δικά του «λασπωμένα νερά» και να αντιμετωπίσει το δικό του«κτήνος», παραμένοντας ζωντανός και προπάντων ακέραιος, όπως η Ντορ, ο Ρίτσαρντ, και ο μαρκήσιος vτε Καραμπάς.

Όλοι ονειρευόμαστε μια διαφορετική ζωή από αυτή που ζούμε και νομίζουμε πως είμαστε έτοιμοι για το μεγάλο βήμα. Όμως το Ποτέ και Πουθενά μας προκαλεί να σκεφτούμε αν έχουμε στ’ αλήθεια τη δύναμη να ανοίξουμε τη μία και μοναδική πόρτα στη ροή των γεγονότων που θα μας κάνει διαφορετικούς. Και είναι σαν να μας ρωτά, με το αμφιλεγόμενο και πάντα κυνικό (;) ύφος του μαρκήσιου ντε Καραμπάς, «και αν σου δινόταν η ευκαιρία να γυρίσεις πίσω στην παλιά σου ζωή, τι θα επέλεγες;»

 

 

Copyright © 2017 Αθηνά Ζωγραφάκη. “All rights reserved».

Δίχως Σχόλια

Αφήστε το σχόλιό σας.