About Athina


- Athina Zografaki (Patras, 1986)
- B.A in Greek Philology (University of Patras, 2004-09)
- M.A in Language Studies (Lancaster University, 2009-10)
- P.hd. in Linguistics - not finished (Athens, 2011-today)
- Creative writer, editor, text reviser (Αθήνα, 2011-15)
- Next destination: Unknown

Her personal literary efforts constitute a whole parallel universe for her, where she experiments, transforms and transmutes whatever makes her feel provoked. She always works in the energetic sphere of her eternal beloved, who accompanies her from life to life, from plane to plane, from step to step, from one path to another.

“To begin with an a,
To finish with it,
With no circle having being made
But a whirlwind.”

Υπουργείο Ευτυχίας (3)

Υπουργείο Ευτυχίας (3)

10.00 π.μ.
«Δήμο», ακούστηκε η φωνή της με το κλικ στον τηλεφωνητή, «επικοινώνησε η Αργυροπούλου και ήθελε συνέντευξη.»

Μάλιστα. Η Αργυροπούλου. Που θέλει συνέντευξη. Ούτε να παρουσιάζει τον κόσμο σωστά, ούτε να προσδιορίζει το περιεχόμενο της συνέντευξης, ούτε να αναφέρει καν την ιδιότητά της. Πώς λέμε, θέλω έναν καφέ με τον υπουργό, δε βαριέσαι. Όπως και με το συνεργείο καθαρισμού, που λόγω των δαιδαλωδών της συνεννοήσεων, είχε καθυστερήσει την πρώτη εβδομάδα.

10.02 π.μ.
«Και εννοείται πως είπα ότι ναι, βεβαίως και θέλουμε!» και χασκογέλασε.
Άσχετη, ε άσχετη.

10.04 π.μ.
«Γι’ αυτό και σου ακύρωσα τη συνάντηση με το Σωματείο Εργαζομένων Καθαριότητας στους Δήμους, μπας και προλάβεις να ετοιμάσεις τίποτα για την Τέση.»
Ανείπωτη ικανοποίηση για ένα αμφίβολο κατόρθωμα.

Ένιωσε να ιδρώνει από την ταραχή. Μετά από τρεις βαθιές αναπνοές, έκανε πάλι κλικ και έστειλε το δικό του μήνυμα:

«Έλα στο γραφείο μου, σε παρακαλώ.» Κάποια λεπτά αργότερα, εκείνη φάνηκε στην πόρτα κάπως βαριεστημένη.
«Ο καφές σου δεν είναι έτοιμος, ακόμα περιμένω να μου τον φέρουνε.»
«Δεν πειράζει, Φρόσω. Το κύριο μέλημά μας εδώ δεν είναι ο καφές. Μόνο για όσους από τους συμπολίτες μας μάς επισκεφτούν στο νέο μας χώρο.»
«Διακρίνω στη φωνή σου έναν… πώς να το πω…»
«Εκνευρισμό. Απίστευτο εκνευρισμό, έτσι να το πεις.»
«Μα… γιατί;» ρώτησε χωρίς να δείχνει πως καταλαβαίνει.
«Πρώτον, ο τηλεφωνητής δεν είναι παιχνιδάκι να παίζουμε ηχογραφώντας μηνύματα, όποτε κάνουμε διάλλειμα από το Facebook.»
«Μα εγ-»
«Άφησέ με να τελειώσω, σε παρακαλώ. Από σήμερα, θα μου στέλνεις λεπτομερείς αναφορές στο ηλεκτρονικό καλεντάρι που θα λάβεις στο email σου. Θέλω όλες τις στήλες ενημερωμένες στο τέλος της ημέρας. Όσο για τον τηλεφωνητή, μέχρι δύο μηνύματα το maximum και για διαφορετικό θέμα το καθένα, ποτέ για το ίδιο.»
«Εντάξει», αναστέναξε εκείνη κι έπιασε νευρικά το στιλό να κρατήσει σημειώσεις.
«Δεύτερον, κάθε φορά που ο οποιοσδήποτε από τα Μέσα Ενημέρωσης επιχειρεί να έρθει σε επαφή μαζί μας, θα παίρνεις τηλεφωνικά ή ηλεκτρονικά όσες περισσότερες πληροφορίες μπορείς και θα τους παραπέμπεις σε επίσημη, έγγραφη ενημέρωσή από την πλευρά μας σε διάστημα τριών εργάσιμων ημερών το ελάχιστο.»
«Τόσο πολύ;»
«ΝΑΙ, ΦΡΟΣΩ, ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΑΚΥΡΩΝΕΙΣ ΑΛΛΕΣ, ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ! ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΕΓΚΡΙΣΗ ΜΟΥ!» ξέσπασε σε φωνές.
«Εντάξει, έκανα ένα λάθος, Δήμο, δεν είναι ανάγκη να μου φωνάζεις έτσι! Τι είμαι εγώ, ε; τι είμαι εγώ; Μια εργαζόμενη είμαι κι εγώ… Άλλωστε, δεν είμαστε το Υπουργείο της Ευτυχίας; Δεν πρέπει να είμαστε ανοιχτοί και πρόσχαροι;»
«Ακριβώς, Φρόσω. Της Ευτυχίας. Όχι της αμέλειας ή της αδιαφορίας. Ανοιχτοί και πρόσχαροι. Όχι χωρίς οργάνωση και στρατηγική.»

Η Φρόσω, εκείνη τη στιγμή, τον κοίταξε με βλέμμα μισο-αστείο, σαν να προσπαθούσε να συγκρατήσει ένα χαχανητό.«Μα τι στρατηγική θα μπορούσε να έχει ένα Υπουργείο… Ευτυχίας;»

Πήρε ένα ψυχρό, ανέκφραστο ύφος, γέρνοντας πίσω στην καρέκλα του, μέχρι να ακουμπήσει στον τοίχο.
Ένα παιδί που το στριμώχνουνε σε ένα σκοτεινό πάρκο, κλείνοντάς του το στόμα.
Ένας μαθητής που του πατάνε τα γυαλιά κάτω να σπάσουν. Και δεν έχει να πάρει άλλα.
Ένας εραστής που τον έχουν αλυσοδέσει και τον έχουν αφήσει νηστικό για μέρες.
Ένας άντρας που μιλάει στο κοινοβούλιο γυμνός. Και κανείς δεν του φέρνει το λευκό του ντύμα.

Δυστυχισμένες εκδοχές ζωών που σέρνονται ακόμα μια μέρα στους δρόμους της μεγαλούπολης με πόδια που τρέμουν και χέρια που απλώνουν χωρίς αντίκρισμα. Φλας από σκηνές μιας άλλης, παράλληλης πραγματικότητας, που άνοιξε απειλητικά τη χοάνη της για να εμβολίσει την τωρινή χωροχρονική του προσπάθεια. Και ίσως, αν άφηνε το μυαλό του να χαθεί εκεί, αν δεν του τραβούσε την προσοχή το άθλιο φτέρνισμα της Φρόσως, η χοάνη αυτή να άνοιγε ακόμα περισσότερο για να αδειάσει επάνω του όλες του τις αυτοπροβολές σαν τέρατα.

Του φάνηκε περιττό να της εξηγήσει, ανόητο εκ μέρους του να την κρατήσει, επικίνδυνο να τη διώξει, τραγικό να υποχωρήσει στην αυθαιρεσία της. Δεν ήθελε καν να σκεφτεί τι θα γινόταν τις πρώτες μέρες στο χώρο του υπουργείου, όταν οι πρώτοι διστακτικοί -πλην όμως καλοπροαίρετοι πολίτες- απευθύνονταν εκεί σε κάποια από τις γραμμές παραπόνων ή συναντήσεις υποστήριξης.

«Δε φαντάζομαι στο κόσμο που με ζητάει να με λες ‘Δήμο’…» Η γυναίκα κατάπιε την αναπνοή της μια στιγμή και γούρλωσε τα μάτια.
«Όχ-, μα όχι φυσικά, τι είναι αυτά που λες, κύριο Βέλλιο σε λέω…»
«Γιατί δεν αρχίζουμε να το κάνουμε practice από τώρα, μήπως σου ξεφύγει;»
«Μάλιστα, Δήμ- εεε… τι είναι το πράκτις;»
«Πρακτική σημαίνει, κυρία Μεϊδάνη, πρακτική. Εκείνα τα μαθήματα Αγγλικής για επαγγελματική χρήση που λέγατε ότι θα ξεκινούσατε;»
«Μου μιλάτε στον πληθυντικό! Για όνομα του θεού! Λες κι είμαστε ξένοι εδώ μέσα!» και σηκώθηκε με θράσος όρθια μπροστά του.
«Καταλαβαίνω πως θέλω βελτίωση, αλλά είμαι και κάποιας ηλικίας, δεν πρέπει να το ξεχνάτε αυτό…»
«Δηλαδή;» σειρά του τώρα να γελάσει.
«Είμαι…54…» είπε εκείνη ξεροβήχοντας.
«Α. Νεότατη, δηλαδή.»
«Βρίσκετε, κύριε Βέλλιο;» έκανε εκείνη με μια ματαιόδοξη ελπίδα.
«Ναι, βρίσκω. Ότι πρέπει να ξεκινήσετε άμεσα μαθήματα μέσω του Βρετανικού Συμβουλίου. Θα επικοινωνήσω εγώ προσωπικά μαζί τους και θα σας ενημερώσω.»
«Εντάξει. Αλλά αυτό το ‘κύριε Βέλλιο’ κάπως με κάνει να νιώθω.»
«Να δεις εσύ πώς με κάνεις να νιώθω» είπε μέσα του. «Μπορείτε να πηγαίνετε, κυρία Μεϊδάνη.»
«Νομίζω πως θα ‘ρθει και το παιδί με τον καφέ, όπου να ‘ναι.»
«Μόλις έρθει, αφού τον πληρώσετε πέντε ευρώ, πείτε του να έρθει μέσα.»
«Πέντε ευρώ; Μα ο καφές μόλις που κάνει δυόμισι! Έχω κάνει ειδική συμφωνία με την καφετέρια απέναντι…»
«Με την καφετέρια ξέρατε να κάνετε συμφωνία. Για το λίγο διάστημα που θα είμαστε ακόμη εδώ. Με τους Εργαζόμενους στον Τομέα της Καθαριότητας, όμως, απαξιώσατε να ορίσετε νέα εσπευσμένη συνάντηση. Μπράβο σας. Πραγματικά, μπράβο σας.»

Η ειρωνία του έβγαινε καθαρή και κοφτερή από μέσα του, τον λύτρωνε.

Εκείνη, αφήνοντας τη νίκη της για μια άλλη φορά, έγνεψε σε συμφωνία και γύρισε την πλάτη της, μουρμουρίζοντας δήθεν πάλι κάτι για τον ξαφνικό πληθυντικό:«Όπως θέλεις, κύριε Βέλλιο…» σκέφτηκε μνησίκακα, «όπως θέλεις…». Είχε φτάσει στην πόρτα, όταν η φωνή του, σε χαμηλή συχνότητα, την έπιασε εξ απήνης:

«Από πότε η κυρία Αργυροπούλου έγινε… Τέση; Τη γνωρίζετε προσωπικά από κάπου;»

 

 

Copyright © 2017. Athina Zografaki, All rights reserved.

No Comments

Post A Comment