About Athina


- Born in Patras in 1986
- Finished her Bachelor Degree in Greek Philology in 2009 (University of Patras), followed by a Master Degree in Language Studies in 2010 (Lancaster University, U.K.)
- Left her Ph.D. Degree after 5 years of study (University of Athens), for all the reasons of the world, grateful for the broad knowledge she gained throughout the process.
- Worked in the private sector as a creative writer, editor, and proofreader for 4 years (Athens, 2011-2015) but then, again, she changed her mind.

She reads and writes a lot. Really. In fact, that’s the only thing she has never stopped doing since she was a child.
Her personal literary efforts constitute a whole parallel universe where she experiments, transforms and transmutes whatever makes her feel provoked.
She always works in the energetic sphere of her eternal beloved, who accompanies her from life to life, from plane to plane, from one path to another.
But eventually, she had to overcome it and learn to live “without”.
Now she’ s free, she can wholeheartedly continue with her exploration.

“To begin with an A,
To finish with it,
With no circle having being made
But a whirlwind.”

Κωνσταντίνα Τσαμπουράκη- Κραουνάκη: Είναι κάτι στιγμές

Thank you, Google Images!

Κωνσταντίνα Τσαμπουράκη- Κραουνάκη: Είναι κάτι στιγμές

Ο Εργάτης της 11ης Ώρας φιλοξενεί την Κωνσταντίνα Τσαμπουράκη – Κραουνάκη με ένα κείμενο ζεστό και ανθρώπινο, γραμμένο από την καρδιά της για όλες τις υπόλοιπες καρδιές. Αγαπά πολύ τον σύντροφό της, το μωρό της, τη θάλασσα, τα ταξίδια, το γράψιμο και ερευνά τους ωκεανούς και την κίνηση των τεκτονικών πλακών. Ωστόσο, έχουμε βάσιμες υποψίες ότι αυτό που πραγματικά ψάχνει είναι η αρχαία μαγική χρυσόσκονη. Εν αναμονή των σχετικών αποτελεσμάτων…

«Είναι κάτι στιγμές, τρυφερές και λεπτές,
σαν κλωστές τυλιγμένες στ’ αδράχτι,
σε γυρνούν απαλά, σε μεθούν σιωπηρά,
σε γεμίζουν με πείσμα και άχτι…»

Πόσες τέτοιες στιγμές  χωρούν στη ζωή σου;  Σε πόσες τέτοιες στιγμές μπορεί να στριμωχτεί ολόκληρη σου η ύπαρξη; Εκείνες τις μέρες, τις δύσκολες, που η ανάσα σου βυθίζεται μέσα σου και ψάχνει απελπισμένα διέξοδο, πού βρίσκει απάγκιο η ψυχούλα σου; Τις νύχτες τις ζόρικες, ξέρεις ποιες λέω ντε… εκείνες που νιώθεις πως ολάκερος ο κόσμος έχει στρογγυλοκαθίσει πάνω σου και που η καρδούλα σου σφυροκοπά σα ξέφρενο ρολόι, σε ποια ρωγμή της βρίσκεις την ηρεμία να ξαποστάσεις;

Μου αρέσει να μαζεύω  τέτοιες στιγμές. Μου αρέσει να χαζολογάω και να τις θυμάμαι.  Μου αρέσει η σιωπή τους. Αυτή η θορυβώδης σιωπή, που όμως δε θα έρθει ποτέ με τυμπανοκρουσίες. Δε θα σου χρειαστούν αυτιά για να την ακούσεις. Μήτε μάτια για να τη δεις. Αυτή η σιωπή που κουβαλούν μαζί τους, μπορεί να αγγίξει όλο σου το είναι. Σε αφήνει γυμνό, αναγνωρίσιμο. Δε σου χαρίζεται. Δε σε συγχωρεί. Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Κρύβει ένα χαμόγελο μέσα της αυτή η σιωπή. Μια μικρή ηλιαχτίδα. Μη την φοβάσαι.  Φρουρός πλάι στις στιγμές σου στέκεται. Για να μην τις στραπατσάρεις. Να μην στις στραπατσάρουν… Αυτές οι στιγμές είναι η ζωή σου ολάκερη!

Όμως πες μου, σε ρωτώ ξανά: Πόσες τέτοιες στιγμές  χωρούν στη δική σου ζωή;  Μπορείς να τις μετρήσεις; Συγγνώμη για την επιμονή, μα καμιά φορά σε φοβάμαι. Φοβάμαι πως ξεχνάς, φοβάμαι πως δεν καταλαβαίνεις… Φοβάμαι τις φουρτούνες σου. Όλα αυτά τα δαιμόνια που σου γεμίζουν το κεφάλι, φοβάμαι πως δε σε αφήνουν πάντα να δεις καθαρά.

Δε θέλω να χαθείς. Θέλω να θυμάσαι. Εσύ είσαι οι στιγμές σου άλλωστε!

Ξέρεις, αυτές οι στιγμές δε φορούν πάντα το χαμόγελο τους. Δε θα έρθουν πάντα φορώντας τα καλά τους. Μπορεί να σου χτυπήσουν την πόρτα και τα παπούτσια τους να μην είναι γυαλισμένα. Το φόρεμα τους μπορεί να είναι βρόμικο. Στα μαλλιά τους μπορεί να βρίσκονται κρυμμένα στραπατσαρισμένα στάχυα και αστερίες. Μπορεί να μη σου μιλήσουν. Απλά να κοιτούν κατάχαμα με μάτια μελαγχολικά. Ίσως και να φορούν και ένα ψάθινο καπέλο, με σκοροφαγωμένες άκρες και μια ξεφτισμένη κόκκινη κορδέλα. Μην κάνεις το λάθος και δεν τους ανοίξεις. Μην κάνεις το λάθος και τις αφήσεις να φύγουν. Σημασία δεν έχει ο τρόπος που θα σου παρουσιαστούν, αλλά αυτό που κουβαλούν μαζί τους.

Εκείνα τα βράδια, που ψάχνεις κάπου να πιαστείς, ένα λόγο για να συνεχίσεις

Έλα μη με διακόπτεις! Μη μου λες ψέματα! Ξέρω πως δεν είσαι τέλειος, πως και εσύ φοβάσαι. Βγάλε λίγο αυτή τη μάσκα από το πρόσωπο σου. Δε σου ταιριάζει. Ξέρεις πως δεν μπορείς να κρυφτείς. Κι εγώ σαν κι εσένα είμαι. Οι όμοιοι, αν μη τι άλλο, μπορούν και αναγνωρίζονται μεταξύ τους. Άσε με να συνεχίσω!

Εκείνα τα βράδια λοιπόν, που ψάχνεις κάπου να πιαστείς και που αναζητάς σε κάθε ξεχασμένη γωνιά της καρδιάς σου ένα λόγο να τα παρατήσεις, εκείνα τα βράδια, σε αυτές τις στιγμές στρέφεσαι. Σε αυτές ανατρέχεις.

Θυμάσαι πώς ξεκίνησαν;

Πριν από εκείνη την πρώτη αγκαλιά, πριν από εκείνο το πρώτο φιλί, πριν από εκείνο το πρώτο χαμόγελο, πριν από εκείνο το πρώτο κλάμα, θυμάσαι τι προηγήθηκε;

Δεν ξεκίνησαν όλα όμορφα. Θυμάσαι;

Και δεν ήταν όλα όμορφα, γιατί η ίδια η ζωή  δεν είναι πάντα όμορφη. Έχει όμως πάντα το χρώμα που θέλεις να της δώσεις.  Οι στιγμές που είναι σήμερα η ασπίδα σου, μέχρι χθες ήταν ο βραχνάς σου. Καλά εντάξει, όχι όλες. Δεν είναι μόνο ζόρικη η ζωή. Όμως, κυρίως, δεν είναι μόνο εύκολη. Αυτό θέλω να θυμάσαι. Αυτό θέλω να κρατάς.

Να δέχεσαι τις στιγμές σου. Να τις λογαριάζεις στο μέτρημα. Στο τέλος πάντα έχουν να σου δώσουν. Μην κοιτάς τα ρούχα που φορούν, μην κοιτάς πόσο βρόμικες είναι. Κοίτα μονάχα τα πινέλα σου και διάλεξε τι χρώμα θα τους δώσεις. Γιατί  εκείνα τα βράδια, γιατί εκείνες τις νύχτες, δε χρειάζεται να μετράς τη ζωή σου σε φόντο ασπρόμαυρο. Υπάρχουν και άλλα χρώματα… πιο φωτεινά!

 

 

Copyright © 2017 Κωνσταντίνα Τσαμπουράκη-Κραουνάκη. All rights reserved».

 

 

1Σχόλιο
  • Nατάσα Γιαννάρου
    Αναρτήθηκε στις 14:16h, 24 Μάιος Απάντηση

    Στοχασμοί και σκέψεις μιας ολόκληρης 47χρονης ζωής. Μπράβο Κωνσταντίνα!!!Τέλειο!

Αφήστε το σχόλιό σας.