About Athina


- Athina Zografaki (Patras, 1986)
- B.A in Greek Philology (University of Patras, 2004-09)
- M.A in Language Studies (Lancaster University, 2009-10)
- P.hd. in Linguistics - not finished (Athens, 2011-today)
- Creative writer, editor, text reviser (Αθήνα, 2011-15)
- Next destination: Unknown

Her personal literary efforts constitute a whole parallel universe for her, where she experiments, transforms and transmutes whatever makes her feel provoked. She always works in the energetic sphere of her eternal beloved, who accompanies her from life to life, from plane to plane, from step to step, from one path to another.

“To begin with an a,
To finish with it,
With no circle having being made
But a whirlwind.”

Πρωτομαγιά 2017: Ούτε μια λέξη στη «δημοσιά»…

Thank you, http://www.history.com !

Πρωτομαγιά 2017: Ούτε μια λέξη στη «δημοσιά»…

Κοιτούσε πάλι γύρω, φέτος. Ούτε κι αυτή τη χρονιά λείψανε, όχι, όχι, καθόλου δε λείψανε. Ούτε τα συλλαλητήρια, ούτε οι συγκεντρώσεις. Ούτε οι σημαίες, ούτε τα τραγούδια. Ούτε οι ανάγκες, ούτε τα λουλούδια. Και οι δηλώσεις. Και οι άκαρπες οι τηλεοπτικές τους ξιφασκίες.

Και όλα αυτά, την ίδια στιγμή που κάποιοι, ενώ το ήθελαν πολύ, δεν μπόρεσαν να πάρουν ούτε ένα ρεπό – ισχνό και μίζερο μα, τόσο πολύτιμο μέσα στη σπανιότητά του. Ή έστω, λόγω της ημέρας, τα δεδουλευμένα τους, κλεμμένα για μήνες και τελικά, αδίκως χαρισμένα, αφού ακόμα δεν μπορέσαμε, εμείς, όχι οι άλλοι, έλεγε μέσα του, να ζυμώσουμε μια δικαιοσύνη στα μέτρα του ψωμιού, τέτοια που να μπορεί να μας χορτάσει.

Ω, τι παγίδα να σου λένε ότι πρώτα θ’ απονεμηθεί δικαιοσύνη από τις πανοπτικές αρχές κι έπειτα θα ισιώσει η μερίδα και το μεροκάματο, αυτοί που μήτε ένα κουλούρι δεν ξέρουν να ζυμώσουν. Και που, πανοπτικά μιλώντας, σαν βλοσυροί θεοί πίσω απ’ το σκούρο τζάμι, κοιτάνε με κακιασμένη ευχαρίστηση όλους εκείνους που πρωτομαγιάτικα σκύψανε ή είπανε δε μ’ ενδιαφέρει εμένα, τι σχέση έχω εγώ; και καταργήσανε -πανοπτικά πάντα μιλώντας- από μόνοι τους το οκτάωρο.

Ίσως γιατί, αφότου έμαθαν να γυρνούν μονότονα σαν το γρανάζι, τρομάζουν να σκεφτούν τι θα γινόταν αν μια μέρα σταματούσαν, ίσα να θυμηθούν και να δακρύσουν:

Σικάγο 1886, Αθήνα 1893, Θεσσαλονίκη 1911 και τόσες, μα τόσες άλλες: Οκτάωρο, Κυριακή αργία, κρατική ασφάλιση και κάλυψη σε περίπτωση εργατικών ατυχημάτων. Με όλα τα συναφή αίματα που βιαστικά σκουπίστηκαν από τους δρόμους μες στα τόσα χρόνια, μόνο που δε γινόταν να σβηστούν.

Εκείνοι, θέλοντας και μη, μείναν για πάντα νέοι. Εμείς, πώς και γεράσαμε τόσο;

Μα, όχι, αυτός, μέρα που ‘ναι, δε θα βγάλει ούτε μια λέξη στη «δημοσιά». Αρνείται, μέρα που ‘ναι, να ξοδέψει πολύτιμο μαγιάτικο αέρα, σαν να φοβήθηκε το πανοπτικό του εσωτερικό αφεντικό:

Πρωτομαγιά και βγήκε για ποδήλατο.
Πρωτομαγιά κι αγνάντεψε τη θάλασσα.
Πρωτομαγιά και ζύμωσε μια πίτα, τη δική του. Χωρίς καμία εξωτερική κατανάλωση κι ένα μικρούλι παγωτό μοναδική αστοχία.
Πρωτομαγιά και θυμήθηκε ξανά τη ροή του αίματος στη γη.
Πρωτομιαγιά και φύτεψε ένα γαρύφαλλο εκεί, στο κέντρο του πανοπτικού του γραναζιού.

Και ένας βλοσυρός, χαμερπής θεός, πίσω από ένα σκούρο τζάμι, ανησύχησε:
«Δε θέελω νααα,
Δε θέελω νααα,
Δε θέεελω νααααα μου δέεεεεσετεεεε τα μάααατιααα…»

Καισαριανή, 1η του Μάη του 1944, είπαν ένα ηλιόλουστο πρωινό κάποιοι κόκκινοι διακόσιοι κι αυτός ακόμα το θυμάται, κι ας μη βρέθηκε ποτέ εκεί, θυμάται μέσω του αίματος.

Έτσι, λοιπόν, κι αυτός, δεν έκανε κανενός διαδικτυακού συρμού το χατίρι. Η γραφή είναι εργασία, είναι παραγωγή, είναι σταφύλι, είναι κρασί, βγάζει οσμές, κάνει ζυμώσεις.

Πρωτομαγιά κι ούτε μια λέξη. Ούτε μια λέξη στη «δημοσιά»…

 

Copyright © 2017 Αθηνά Ζωγραφάκη. All rights reserved».

No Comments

Post A Comment