About Athina


- Athina Zografaki (Patras, 1986)
- B.A in Greek Philology (University of Patras, 2004-09)
- M.A in Language Studies (Lancaster University, 2009-10)
- P.hd. in Linguistics - not finished (Athens, 2011-today)
- Creative writer, editor, text reviser (Αθήνα, 2011-15)
- Next destination: Unknown

Her personal literary efforts constitute a whole parallel universe for her, where she experiments, transforms and transmutes whatever makes her feel provoked. She always works in the energetic sphere of her eternal beloved, who accompanies her from life to life, from plane to plane, from step to step, from one path to another.

“To begin with an a,
To finish with it,
With no circle having being made
But a whirlwind.”

Είπα Στον Αγαπημένο

Είπα Στον Αγαπημένο

Πήρα το λασπωμένο δρομάκι αριστερά, εκείνο, το πολλά υποσχόμενο μα τόσο πια χορταριασμένο, κι είπα στον αγαπημένο:

«Πού είσαι; Πού είσαι αγαπημένε;»

Κι εκείνος είπε: «Κάθε χωμάτινο δρομάκι σου, κάθε σου κρύο και κάθε σκόνταμα ήταν ο δρόμος σου στο καλοκαίρι. Εκεί ήμουν κι εγώ.»

Κι είπα στον αγαπημένο: «Μού ‘παν θα σ’ έβρισκα στις χαρακιές που έχω στο  χέρι.»

Κι είπε: «Οι χαρακιές στο χέρι γίνανε για να ‘ρθουν να κουμπώσουνε με τις δικές μου.»

Κι είπα στον αγαπημένο: «Πάγωσα, πέτρωσα και κόπηκα.»

«Γιατί έχεις γίνει κρύσταλλος που ο ήλιος δεν μπορεί να λιώσει.»

«Νιώθω να πέρασαν αιώνες κι ακόμα περπατώ. Κουράστηκα.»

«Από παιδί ήθελες το καλοκαίρι και μόλις έφτανες στη θάλασσα ξέχναγες όλο σου τον κόπο.»

Κι είπα ξανά: «Στρώσε στην άμμο, θέλω να ξαπλώσω.»

Κι είπε: «Εγώ είμαι το στρωσίδι, εγώ κι η άμμος, ξάπλωσε.»

«Τώρα ζεστάθηκα πολύ, θέλω να μπω στη θάλασσα.»

«Μέσα στον αφαλό σου η πιο μεγάλη θάλασσα κι εγώ έχω το μαργαριτάρι.»

«Μία η θάλασσα, πολλά όμως τα μαργαριτάρια. Ποιο απ’ όλα είναι το δικό μου;»

«Εκείνο που απέμεινε σαν πέταξα όλα τ’ άλλα.»

«Γιατί, αγαπημένε;»

«Γιατί είπα να ράψουνε υφάδι απ’ άσπρα σύννεφα, μ’ όλα τ’ αστέρια του ουρανού για πόρπες, κι έκανα ανθοδέσμη όλα τα λιβάδια, κι έστρωσα κάθε βότσαλο απαλά, να μην πονάει στα πόδια, κι όμως: Σκόνισαν το ωραίο υφάδι, νύχτα κλέψανε τις πόρπες και βγήκανε στην αγορά για να πουλήσουν τους αγρούς με τα λουλούδια. Μα μην ανησυχείς, αγαπημένη, δε χάθηκε το ντύμα σου. Τι κι αν τον λάσπωσαν, τι κι αν χορτάριασε, το δρόμο με τα βότσαλα που έστρωσα, προσεκτικά πατώντας πήρες.»

«Ας είναι. Και τι θα γίνει όταν… Τι θα γίνει τότε, αγαπημένε;»

«Θα γίνουμε άυλη ατόφια αγάπη πλάι στ’ αστέρια που κοιτάμε.»

«Και δε θα μου αφήσεις το χέρι, αγαπημένε;»

«Δε θα υπάρχει χέρι, τίποτα δε θα υπάρχει να σ’ ανησυχεί, τίποτα να με στεναχωρεί ή να με λιώνει, θα έχω γίνει κρύσταλλος κι εγώ να λάμπω όπως εσύ.»

«Κράτα με, κράτα με, αγαπημένε και μίλα μου, μίλα μου. Μίλα μου για το πάντα, θέλω να ξορκίσω το ποτέ

«Το πάντα είναι για τους φοβισμένους και το ποτέ για τους μίζερους. Κανένα από τα δυο δεν είναι αγάπη

«Ε, τότε πες μου την αλήθεια

«Θέλεις στ’ αλήθεια να σου πω, αγαπημένη; Ποτέ δεν είχες ούτε είχα χέρι ή πόδι, μήτε μαλλιά ή σώμα, μάτια ή χείλη, φτερά ή αλυσίδες, μόνο μια καρδιά που ξάφνου ενθουσιάστηκε απ’ την απεραντοσύνη κι έστειλε δυο χτύπους να πούνε «καλημέρα». Ο ένας ήσουνα εσύ κι ο άλλος ήμουνα εγώ.»

Και δεν είπα τίποτα πια στον αγαπημένο.

 

 

Copyright © 2017. Athina Zografaki, All rights reserved.

No Comments

Post A Comment